Vakantieverhalen

HAPPY NEW YEAR!!!!

Benthe's beachparty!

De laatste maand van 2013 was een echte feestmaand. Na Sinterklaas hadden we Benthe haar verjaardag een beetje uitgesteld tot zaterdag 14 december. We hebben het gevierd met een kleine beachparty. Het was heerlijk weer en met allemaal gezellige mensen om ons heen hebben we lekker gepicknickt, hollandse appeltaart gegeten, gespeeld, geschommeld, gevoetbald en heeft Benthe heeeel veel leuke kadootjes uitgepakt. En ze was de hele week daarvoor nog verwend met vertraagde Sinterklaas kadootjes uit Nederland en de hele week daarna nog met vertraagde verjaardagskadootjes uit Nederland!
Niet zo gek dat ze het allemaal niet kon volgen en nog uitgebreid Sinterklaasliedjes zong toen de beste man al lang terug naar Spanje was en ze bij elk verjaardagskadootje nog dacht dat Piet het gebracht had. Nou is het ook best lastig uitleggen dat Sinterklaas weer naar huis is als er nog wel zo'n man in een rood pak met een witte baard overal opduikt. Maar die heet dan ineens de kerstman!

Mijn verjaardagskado!

En toen we thuis kwamen werd ik er ineens nog even aan herinnerd dat het ook onze 1-jarige trouwdag was. Ik kreeg de opdracht om iets moois aan te trekken en om half 5 klaar te staan met een ingepakte logeertas voor Benthe. Nooit geweten dat ik met zo'n romantische man getrouwd was! Met dank aan Teun en Natasja die al voordat Bart er over had nagedacht een logeerplek voor Benthe hadden aangeboden. Dus wij hebben samen heerlijk gegeten bij hotel Coronado.
En nu maar wachten op een romantische uitbarsting van Teun, zodat hun kindjes bij ons kunnen logeren...

De week daarna zijn we op vakantie gegaan. Ik hoor jullie denken: VAKANTIE???? Jullie hebben toch de hele tijd vakantie daar??? Ja, tot op zekere hoogte klopt dat. Maar dit was zo'n vakantie dat we ook echt de hele auto hebben volgepropt met veel te veel spullen en een heel eind hebben gereden. En wat is het dan een ongelooflijk mooi land!

We zijn eerst naar Yosemite national park gereden. We hadden er voor gekozen om een hotel te nemen in het park. Hartstikke duur, dus we hadden hoge verwachtingen. Helaas is de prijs-kwaliteit verhouding daar bijzonder ver te zoeken en stelde het niet zo veel voor. Je betaalt duidelijk alleen voor de locatie. De rest zag er uit als een ooit mooi opgezet complex dat nu jaren later van ellende uit elkaar dreigt te vallen. Daar zagen we dus weer het effect van beheer door de overheid: slecht onderhouden complexen en bijzonder onvriendelijk personeel. Maar goed, we zaten wel op één van de mooiste plekjes van de wereld, dus je hoort ons niet klagen hoor! Alleen kerstavond hadden we ons wel iets anders voorgesteld dan met een slechte Amerikaanse pizza op onze veel te donkere en veel te koude hotelkamer....
Het was verder wel echt kerstsfeer, want er lag sneeuw en het was erg koud. Wel zonnig, dus het verschil tussen in of uit de zon was nogal groot. Maar we waren heel blij met onze wintersportkleren!
Yosemite is adembenemend mooi. Het bestaat voornamelijk uit rotsen in bijzondere vormen en grote watervallen. Ook zijn er bossen met giant sequoia bomen. En 'giant' betekent dan ook echt gi-gan-tisch! De rotsen waren ook 'giant' trouwens. We hebben daar veel gewandeld en ontdekt dat Benthe het hartstikke leuk vindt in de nieuwe draagrugzak bij ons op rug, als we onderweg maar veel liedjes blijven zingen! Dus zo hebben we drie dagen lang zingend rondgesjouwd.

.                                      
         

Giant dus... zoek het kaboutertje... 

Na Yosemite zijn we doorgereden naar San Francisco. Daar hadden we een heerlijk appartement, dus konden we weer lekker genieten van wat luxe en zelf gekookt en gezond eten. San Francisco is een hele gezellige en Europees lijkende stad. Gezellige straten met leuke ouderwetse trammetjes en alles op loopafstand. Een enorm verschil met Los Angeles! En het is heel heuvelachtig, dus steeds loop je weer tegen een heuvel op met de vraag wat daar op de top te zien zal zijn. En negen van de tien keer is het de klim meer dan waard! Dat komt omdat de stad in een baai ligt en je dus vrijwel op elke heuvel op het water, de mooie bruggen en de skyline uitkijkt.
En we hebben de Golden Gate Bridge over gefietst. Een hele leuke ervaring. Wel een pittige workout, enerzijds door de steile heuvel die je op moet fietsen voordat je op de brug bent en anderzijds doordat je op de brug al die andere toeristen met hetzelfde plan moet ontwijken, waarvan 90% gewoon echt niet kan fietsen. Aan de andere kant van de brug ligt een schattig dorpje en daar hebben we de boot weer terug genomen.

Schommelen voor de skyline van San Francisco

Na San Francisco zijn we via de Highway 1 naar beneden gereden. Die weg loopt langs de kust en is bekend omdat hij langs de mooiste kustlijn van de wereld loopt (bron:Wikipedia ik heb het echt niet zelf bedacht...). En dat hebben we gezien! Heel indrukwekkend. Daar kan echt geen gigantische rots of boom tegenop! Nou kan ik heel die kustlijn in woorden proberen te vatten, maar stel je gewoon de mooiste kust voor die je ooit hebt gezien en doe dat keer 100. Of kom zelf kijken en eindig dan voor een kopje koffie bij ons! Het is gewoon echt niet te beschrijven....
Vergezeld door walvissen die in de verte dezelfde route zwommen, wat het geheel dus nog indrukwekkender maakte, zijn we van het ene geweldige uitzichtpunt naar het andere gereden om uiteindelijk uit te komen in Big Sur. Daar zijn we terecht gekomen omdat ooit iemand op het strand tegen ons heeft gezegd dat je daar echt naartoe moet gaan als je de highway 1 doet. We wisten niet meer precies waarom, maar hebben het advies blindelings opgevolgd. En het was zeer de moeite waard. Oudjaarsdag hebben we dan ook genoten van een prachtige zonsondergang op een romantisch strand. En daarna gezellig pannenkoeken gebakken. Dus toen hadden we het een stuk beter voor elkaar dan op kerstavond!
Op 1 januari zijn we verder gereden en hebben we nog overnacht in Santa Barbara. Dat is ook een gezellige plaats die zo in een spaanse omgeving zou passen.

                                                   

Highway 1...

                                     

 

 Big Sur, oudjaarsdag: 

Zandkastelen bouwen tot de zon ondergaat...

                     



En op 2 januari waren we weer thuis na een heerlijke vakantie!
Afgelopen week moest Bart weer werken, Benthe weer naar de opvang en leek het er op dat het bij Make a Wish toch ook echt wel wat gaat worden. Zo was ons 'gewone' leven dus weer begonnen.

Afgelopen weekend had Bart vrijdag een klein hoogtepuntje: we hebben eindelijk de definitieve lease auto gekregen. Een Ford Explorer. Een enorme zwarte tank die nog maar net naast mijn bakkie in de garage past. Oh, en over hoogtepunten gesproken; we hebben ook beiden ons Amerikaanse rijbewijs gehaald! Ook weer een ervaring van een hoop bureaucratisch gedoe en papieren rompslomp en dan ergens tussendoor nog even een theorie- en praktijk examen. Je waant je weer 18... Gelukkig hebben we dat achter de rug.

Zaterdag hebben we een boottocht gemaakt op zoek naar walvissen. Het is nu het seizoen dat de walvissen langs de kust trekken vanuit de koude wateren in Antarctica naar de warmere wateren in het zuiden om daar hun jongen te krijgen. Moet je nagaan, je zal daar even zwanger en wel de halve wereld voor over moeten trekken! Om een half jaar later met je kroost dezelfde weg weer terug te zwemmen. Hoezo nesteldrang..??
Het was prachtig om te zien. Er was er zelfs één die een paar keer onder de boot door zwom om zich nog even goed te laten zien aan alle kanten. Voor Benthe was het wel minder leuk dan de dolfijnentocht van een paar weken geleden, want die sprongen met honderden tegelijk uit het water rondom de boot, een paar uur lang. En nu was het af en toe een grote rug of staart, maar dat interesseert haar natuurlijk niks. En hoewel het zien van walvissen natuurlijk heel bijzonder is, vonden wij eerlijk gezegd de grote hoeveelheid dolfijnen ook wel wat indrukwekkender dan deze paar walvissen. We raken wat verwend....

Hoewel we het gevoel hebben dat we echt wel gewend raken aan het leven hier en de omgang met de mensen kwamen we de afgelopen tijd toch weer een paar rare momenten tegen. In Ghana en Afghanistan voelden we dat beiden als een enorme muur waar je af en toe keihard tegenaan loopt als je weer zo'n totaal onbegrijpelijk cultuurverschil tegenkomt. Ok, het is hier niet zo heel extreem natuurlijk, maar toch wel steeds een soort hekje waar je dan weer even over struikelt. En de ene keer val je dan wat harder dan de andere keer.

Zo had Benthe op de opvang ineens heel erg luieruitslag. En blijkbaar had ik bij de enorme stapel formulieren die we hebben ingevuld bij de aanmelding één formulier gemist; namelijk waar op staat dat ze zalf tegen luieruitslag mogen gebruiken en waar Bart en ik dan beiden voor moeten tekenen. En dan moet je ook nog zelf de zalf meegeven, want uit angst voor allerlei allergieën zullen ze nóóit andere zalf gebruiken dan welke je thuis gebruikt. Al vul je er 100 formulieren voor in. Maar je kan je wel afvragen waarom ik formulieren moet invullen als ze toch gewoon de eigen zalf gebruiken, maar goed...
In dit geval hadden ze dus geen zalf én geen formulier, maar wel een huilend meisje met pijnlijke billetjes. Toen hebben ze met meerdere leidsters overleg gepleegd en nadat ze allemaal de vuurrode billen van Benthe hadden gezien hebben ze gezamenlijk besloten om de directrice er bij te halen. Die vond het er ook erg zielig uitzien en heeft toen schriftelijk toestemming gegeven om een zalfje van een ander kindje te gebruiken. Toen ik Benthe op kwam halen sprintte de assistent van de directrice vanuit haar kantoor naar mij toe met tal van verontschuldigingen. Ik dacht dat er iets vreselijks aan de hand was, want ik wist niet dat 'rash' luieruitslag betekende. Ik zag alleen de bezorgdheid in haar ogen en begreep uit haar verhaal dat ze iets met Benthe hadden gedaan wat ze eigenlijk niet mochten doen.
Grootste vraag is nu: Waarom hebben ze mij niet gewoon even gebeld om het te vragen....?????

Diezelfde vraag hadden we eerder deze week ook al. Alleen toen ging het om onze buren. De organisatie die namens ASML ons huis huurt stuurde ons een mailtje dat de onderburen geklaagd hadden over geluidsoverlast. Enerzijds begrijpelijk, want we hadden zelf ook al eens geconcludeerd dat we zo blij zijn met ons hoekhuis op de bovenste verdieping. De muren zijn hier van karton en als we zelf een beetje stevig door huis lopen trillen de glazen in de kast. Dus we kunnen ons er wel iets bij voorstellen dat onze benedenburen elke voetstap horen alsof er een vrachtwagen langsrijdt. Maar wel bijzonder vervelend dat ze daar ook meteen over gaan klagen natuurlijk.
Aangezien wij van mening zijn dat we niet meer herrie maken dan strikt noodzakelijk wilden we dit wel even uitpraten met de buren. Dus Bart is daar heen gegaan. En toen bleek het een hele sympathieke man die aangaf dat het helemaal geen probleem was, maar dat ze ons alleen even bewust wilden maken van het feit dat ze inderdaad elke voetstap kunnen horen. Tja.... Waarom dan niet gewoon even aangebeld...??? Daar snappen wij echt niks van. Zij gaan dan formeel klagen bij het personeel van ons wooncomplex en ook die komen niet even langs of spreken ons aan als we de post op komen halen. Maar die sturen een formele brief naar de tussenpersoon van ASML. Om gek van te worden!
Maar de grootste verbazing kwam nog een dag later: toen stond ineens de buurvrouw voor de deur met zelfgemaakte koekjes omdat ze het zo nice, great, amazing, fantastic vonden dat Bart even was langs gekomen... Nou, dat is best een hoog hekje om overheen te klimmen kan ik je vertellen...

Er zitten inmiddels huurders in ons huis in Oosterbeek. Toevallig ook een Amerikaans stel. Wat zou ik graag een vliegje op de muur willen zijn om te horen waar zij zich allemaal over gaan verbazen. Waarschijnlijk hetzelfde als wij hier, maar dan andersom. Dat lijkt me zo grappig om te zien.

We wensen jullie allemaal nog een heel gelukkig nieuwjaar en tot de volgende keer!

Veel liefs

De tijd vliegt....

De tijd vliegt voorbij! Waarschijnlijk een goed teken. 
We beginnen langzaam te wennen aan het idee dat dit geen vakantie is, maar ons leven voor de komende 1,5 jaar. Ons appartement begint steeds meer te veranderen van hotelkamer in eigen huis. Wat helaas ook met zich mee brengt dat de handdoeken, hoewel het wel van die grote witte zijn die je 2 kanten op in drieën kan vouwen, niet vanzelf weer schoon in je kast komen te liggen als je ze ergens in een willekeurige hoek mikt, ons bed niet netjes wordt opgemaakt en de shampoo flesjes die we bij aankomst aantroffen niet worden bijgevuld. Dus toen de vieze luiers zich zo’n beetje tot het plafond hadden opgestapeld, de stofplukken in de rondte dansten en alle hotelverpakkingen shampoo op waren heb ik me maar eens grondig verdiept in het huishoud-vak. Voordeel van een appartement en een gezin dat slechts uit 3 personen bestaat is dat je ook vrij snel weer klaar bent met dat huishouden en dat we dus de rest van de week ons heerlijke vakantiegevoel kunnen behouden!

                                                   













Bart werkt inmiddels zoals dat van een expat verwacht wordt, hard! Hij heeft het nu wel druk en maakt vrij lange dagen. Maar het gaat wel goed, dus dat geeft een hoop energie. De eerste tijd was het lastig opstarten omdat ze hier zijn rol niet kennen. Hij moest dus mensen gaan overtuigen dat ze dat wat hij doet hier ook zouden moeten willen hebben. De één was daar wat sneller van overtuigd dan de ander, maar langzaamaan begint hij terrein te winnen en kan hij ook daadwerkelijk wat in de uitvoering van zijn werk gaan doen. Dat betekent ook op reis: Deze week is hij 2 dagen naar Seattle.
Bij Cymer heeft hij inmiddels zijn eigen cubicle: een hokje met wat schermen er omheen dat je zo gek aan mag kleden als je zelf wilt. Flexwerken kennen ze hier niet. De cubicles zijn hiërarchisch verdeeld, dus je verdient door de jaren heen wat meer eigen ruimte en meer daglicht. Oftewel: Bart moet zijn cubical nu nog delen en heeft vrijwel geen daglicht… Ik zie interessante HR issues…

Boodschappen doen... 

Zoals gezegd heb ik me samen met Benthe bezig gehouden met het huishouden. Het boodschappen doen gaat al een stuk makkelijker dan in het begin. Het aantal miskopen neemt per week af (alhoewel ik deze week weer 2 toppers had in de vorm van broccoli met beestjes en brood met schimmel. Dat krijg je van al dat onbespoten en onbewerkte spul…) en uiteindelijk vinden we meestal wel wat we nodig hebben. De afstanden blijven natuurlijk wel groot en ik moet elke keer naar 2 supermarkten om het geheel een beetje gezond te houden, dus ik ben er zo een halve dag mee kwijt en dat zal wel niet veel anders gaan worden. Maar met enorme winkelkarren, een enorme auto en een bijzonder lange houdbaarheid van de meeste producten kan ik het me wel permitteren om maar 1 of 2 keer per week boodschappen te doen. 



Ik heb wel het gevoel dat we nog steeds heel veel inkopen moeten doen. Dat lijkt wel nooit op te houden. Elke keer komen we weer iets tegen wat we missen en dan toch maar weer aan moeten schaffen. En we hadden met ons goede gedrag wel wat apparaten (broodbakmachine, mixer, accuboor, fohn) meegenomen vanuit Nederland, maar die doen het hier dus allemaal niet. We weten niet precies waar dat aan ligt. Het kan zijn dat ze het ondanks de transformator sowieso niet doen omdat het voltage én aantal Hz hier anders is, het kan ook zijn dat onze transformator het niet doet, maar er bestaat ook een kleine kans dat wij gewoon niet snappen hoe die transformator werkt. Een geleende transformator heeft helaas niks aan de situatie veranderd, dus hebben we inmiddels alle apparaten nieuw (of 2e hands) aangeschaft. Tegen de tijd dat we weer naar huis gaan moeten we denk ik een enorme Garage Sale (met van die schreeuwende Amerikaanse mannen, net als op TV) gaan houden om weer van alle spullen af te komen.

En dan de Amerikaanse manier van shoppen: Amerikanen zijn gek op kortingen en acties. Je moet eigenlijk voortdurend alle acties, discount en coupons in de gaten houden, want hier levert je dat echt wat op! En overal een membership-card van accepteren. Op de bon van de Ralph’s Supermarkt staat dan onderaan: Ralph’s saved you……dollar! Dat is nog eens makkelijk rijk worden. Je hoeft eigenlijk nergens de genoemde prijs te betalen mits je op tijd vraagt naar een kortingskaart. En grote hoeveelheden tegelijk inkopen scheelt ook een hoop. Bv 6 flessen wijn in één keer scheelt 3 dollar per fles. En met de punten die je spaart bij de supermarkt kan je goedkoop tanken. En als je alles met je creditcard betaalt, spaar je voor cash back. We worden er al steeds handiger in!

We verbazen ons over hoe snel je went aan dingen. Keken we de eerste week nog ons ogen uit hoe groot alles was, nu denk ik daar af en toe aan terug en kan ik het me nauwelijks meer voorstellen. Zo groot is die auto toch ook weer niet? En zo’n 10-baans weg is eigenlijk alleen maar handig! Alleen het feit dat de stukjes noot in de pindakaas ook 5x zo groot zijn vind ik nog steeds lastig smeren. 

En we doen ook al lekker mee met het enthousiaste dat mensen over zich hebben: alles great, lovely, amazing and fantastic vinden en dat ook voortdurend roepen! Als Hollanders vinden we dat vaak oppervlakkig, maar eigenlijk is de flow van het leven daardoor een stuk positiever dan in Nederland. Daar heeft iedereen de neiging tot klagen en is er gauw iets niet goed. Terwijl hier iedereen de zonnige kant van alles ziet. De Nederlandse mening daarover (ook die van ons tot voor kort) is dan dat het maar oppervlakkig is, want zo enthousiast kan je toch niet werkelijk zijn…?? Maar eerlijk gezegd bevalt het ons wel. Je dag verloopt een stuk positiever op die manier. En als iedereen de hele dag tegen mij zegt dat het zo’n prachtige dag is en ik zo’n fantastisch schattige dochter heb, kom ik wel vrolijk thuis hoor! Kan me niks schelen of ze het meenden!

Wat we verder heel positief vinden is de manier waarop ze hier met klanten omgaan. Wát een verschil met Nederland! Hier ben je echt koning als klant. Alles wordt voor je gedaan en altijd zijn de mensen vriendelijk. Als je iets koopt of gebruik maakt van een dienst word je 2 dagen later gebeld of gemaild of je tevreden was over de service en/of het product. En zo niet dan wordt dat meteen voor je opgelost (en dan ook gewoon écht opgelost). We hadden wat opstartproblemen met de telefoon en toen gaf Bart per mail aan dat we niet tevreden waren. Binnen een paar minuten kreeg hij de vraag wat het probleem was. Weer een paar minuten later werden we gebeld door een bijzonder vriendelijke mevrouw die de oplossing al gereed had. En zo werken alle winkels en organisaties hier. Dat is nog eens klantenservice! Klinkt allemaal niet zo bijzonder misschien, maar in de voorbereiding van onze verhuizing naar de VS hebben we met heel veel Nederlandse instanties te maken gehad en er was er niet één die ons echt goed geholpen heeft. Er is heel veel mis gegaan en tot op de dag van vandaag is nog steeds niet alles opgelost. Dat is hier ondenkbaar. Dan zou de hoogste manager al hoogstpersoonlijk bij je langs zijn gekomen om het zelf op te lossen. De Amerikaanse ‘company-proud’ brengt echt met zich mee dat mensen het oprecht verschrikkelijk vinden als je niet tevreden bent. 
En de gemiddelde Amerikaan wil sowieso graag iets voor je doen en je blij maken. Ze vragen vaak of ze je ergens mee kunnen helpen. Als je even staat te zoeken is er meteen iemand die je helpt en ik til vrijwel nooit zelf mijn boodschappen in de auto, er is altijd wel iemand die me te hulp schiet! In het begin hield ik dat dan af met mijn nog Hollandse idee ‘bemoei je niet met mij’ maar inmiddels laat ik dat maar al te graag even doen. En je krijgt er meteen een leuk praatje bij met soms ook nog goede tips als ze horen dat je hier nog niet zo lang woont. De man die de kerstboom in de auto tilde mopperde overigens wel dat zo’n kleine kerstboom toch eigenlijk niet kan als je in Amerika woont. Alleen Europeanen kopen zulke kleine kerstbomen!
Uitzondering op alle aardige en behulpzame mensen is trouwens het overheidspersoneel… Die slaan dan weer door naar de andere kant… Dus ik kon gewoon 2 keer terugkomen (a 1,5 uur wachten) voordat ik een Social Security Number had…


Met Benthe gaat het heel goed hier. Ze heeft op een paar dagen jetlag na totaal geen last gehad van de verhuizing. Ze is wel pas sinds kort afgekickt van haar Nederlandse routine om naar de gastouder te gaan. Elke keer als we in de auto stapten (en dat is vrij vaak als je alles met de auto doet) vroeg ze of we naar Petra en Floor gingen. Maar ze heeft inmiddels hier haar eigen routine ontwikkeld; ze denkt dat opa en oma in de laptop wonen. En ze kijkt ook even onder tafel om te kijken waar ze gebleven zijn als ik na het skypen de laptop iets te snel dicht klap. En soms zegt ze spontaan ‘Saar/Fien/Iva kus!’, loopt dan naar de laptop om het scherm een kusje te geven.
Enerzijds is het heerlijk dat we hier zo veel quality time met z’n drietjes hebben, maar aan de andere kant willen we als trotse ouders natuurlijk ook heel graag dat jullie allemaal zien hoe goed het met Benthe gaat, dat ze al zinnetjes kan zeggen, liedjes kan zingen, op het potje kan plassen en zelf bijzonder trots is op de houterige bewegingen die ze maakt als ze probeert te springen. Het skypen is heel leuk, maar echt even samen zijn is natuurlijk anders. Dat geeft wel een beetje heimwee af en toe en zal ook wel moeilijker worden als het langer duurt en Benthe (maar ook de kindjes thuis) steeds meer verandert.

Ik vond het de afgelopen weken heerlijk om met Benthe thuis te zijn.  Dus toen ik haar vorige week voor het eerst naar de opvang moest brengen had ik het wel een beetje moeilijk. Benthe zelf was te overdonderd om er iets van te vinden. En ze heeft het hartstikke leuk daar. Het is een hele leuke pre-school. Ze doen leuke dingen en de juffen zijn heel lief. Ze organiseren ook veel voor het hele gezin, Thanksgiving dinner, Holiday show, Muziekmiddagen, enz. Ze gaat vanaf nu 2 dagen in de week daarheen. En die 2 dagen heb ik dus tijd voor andere dingen. Wat ook wel heel lekker is. 




Bij Make-a-Wish ben ik inmiddels aangenomen. Het is allemaal nogal groots opgezet, dus ik heb nog niet helemaal door hoe het werkt, maar als het goed is krijg ik de komende tijd mails van alles wat er te doen is en dan kan ik me inschrijven bij dingen die ik wil gaan doen. En ik ben ingeschreven voor een training voor het Wensteam, maar het is nog niet bekend wanneer dat is. Dat zal wel na het ‘Holiday-season’ zijn. En dan krijg ik wel beter door hoe de organisatie in elkaar steekt neem ik aan. Moet het allemaal maar een beetje laten gebeuren.

Het is hier nu volop Holiday-season. Dat begon eind november met Thanksgiving. We waren uitgenodigd bij een collega van Bart om daar de traditionele kalkoen te komen eten. Dat was een hele leuke ervaring. Sindsdien zijn er allerlei activiteiten, shows enz om naar de kerst toe te leven. Heel leuk, ik ben gek op die periode met lichtjes en gezelligheid. Maar toch ook wel gek dat ik hier dan de kerstboom op sta te tuigen en er in de winkels ‘Let it snow’ uit de luidsprekers klinkt, terwijl buiten de zon volop schijnt. Het is hier wel vroeg (voor 17 uur) donker, dus je kan je wel helemaal uitleven met kerstlichtjes. En daar zijn de Amerikanen dan weer gek op. Je weet echt niet wat je ziet bij veel huizen en tuinen. Er zijn zelfs routes door de stad en door sommige wijken waar je de meest bizarre versierde huizen ziet. Daar maken ze dan een soort openluchtmuseum van. Je zal er maar nietsvermoedend een huis kopen in de zomer….

Pakjesavond!

En tussendoor hebben wij natuurlijk ook nog even lekker Hollands Sinterklaas gevierd. De intocht gekeken, Sint en Piet slingers opgehangen, pepernoten gebakken, schoen gezet, pakjesavond gevierd (met pakjes uit San Diego en pakjes uit Nederland!) en afgelopen zondag een bezoek van de echte Sinterklaas bij de Dutch School. Goed verwend dus! 


Om te voorkomen dat Benthe denkt dat ze voortaan om de dag kadootjes krijgt, hebben we haar verjaardag een paar dagen uitgesteld. Die vieren we zaterdag pas. Met een kleine beachparty met wat andere gezinnen.




In de weekenden hebben we echt vakantie. Dan hoeven we niks, behalve het leuk hebben met elkaar. En daar zijn we goed in! We gaan dan veel op pad. Hier in en om San Diego is veel te zien. De stranden zijn prachtig en allemaal weer anders. Bij La Jolla liggen de zeehonden en zeeleeuwen vlak voor de kust. Prachtig om te zien en leuk om een tijdje daar op het strand door te brengen. 

Zeehonden bij La Jolla 

                  







We zijn ook een dag naar Seaworld geweest. Een erg hoog pretparkgehalte, maar wel mooie shows met dolfijnen en orka’s en voor Benthe leuke dingen om te doen. Ook voor parken en attracties geldt dat een jaarkaart in verhouding erg goedkoop is, dus ook daar hebben we er al een aantal van verzameld! 
Verder heb je hier een aantal natuurparken (State/National Parks) waar je prachtig kan wandelen en in de stad is een groot park met allemaal musea. De Amerikanen houden er erg van dat alles ‘convinient’ is. Dus allemaal lekker makkelijk en alles bij de hand. Zo heb je overal toiletten, overal pinautomaten, overal ruim parkeergelegenheid en zijn de paden goed aangelegd. Een ruige/gevorderde wandeling gaat hier nog altijd over een aangelegd pad. Dat hebben wij zelfs met de kinderwagen gelopen; af en toe even een uitdaging met wat mul zand of een trappetje (die leggen ze dan ook aan, want een helling geeft gevaar voor uitglijden), maar een beetje workout hoort wat ons betreft wel bij een stevige wandeling! 
Voor het mooie uitzicht hoeven we overigens niet ver weg. Als we vanuit huis een paar 100 meter rijden heb je een adembenemend uitzicht over zee en daar is een leuk strand met grasveld en speeltuin. Daar gaan we eind van de middag wel eens naar toe. Schommelen bij zonsondergang en genieten van hoe mooi het daar is. Als de zon eenmaal onder is wordt het wel koud, dus om er echt lange avonden van te genieten moeten we geduld hebben tot de zomer.  

      

                     

Schommelen bij zonsondergang...

 

Torrey Pines National Park 

Balboa Park (zoek de dwergen...)

Ja, ja, dat is hem hoor! 

En Bart heeft ook zijn eerste surfles gehad. Jawel, de angst voor haaien overwonnen en daar stond mijn eigenste surfhunk in de golven! Ik heb heel even overwogen of ik ook zou willen leren surfen, maar toen ik Bart zo bezig zag had ik al snel door dat je meer golven kopje onder gaat dan dat je er surfend weer uit komt en daar heb ik toch echt geen zin in… Benthe en ik kijken wel toe terwijl we zandkastelen bouwen. Bart heeft inmiddels een plank en een pak gekocht, dus nu alleen nog een kwestie van veel oefenen! 

Thanksgiving was op een donderdag en daarna hadden we een lang weekend en zijn we naar Los Angeles geweest. Moet je natuurlijk gezien hebben, maar het is eerlijk gezegd wel een beetje vergane glorie. En alles ligt zo ver uit elkaar dat je niet even gezellig een beetje rond wandelt en dan de meeste highlights vanzelf tegenkomt. Je moet echt plannen waar je heen wilt en je zit dan zo een half uur of meer in de auto. De eerste dag zijn we naar Hollywood gegaan; Hollywood Boulevard met de Walk of Fame, Sunset Strip en zo dicht mogelijk bij het Hollywood sign proberen te komen. 

En door de sjieke wijken Beverly Hills en BelAir gereden. Dat is wel een ervaring hoor. We zagen enorme villa’s met fonteinen en parken er omheen. ‘Aha, dus daar wonen de sterren’.  Nou, mooi niet! Even later kwamen we langs door bodyguards beveiligde zes meter hoge heggen waar je af en toe een glimp van een oprijlaan kan zien, die zo lang is dat je het einde niet kan zien (en meestal ook een bocht maakt om dat te voorkomen) en zo’n heg is dan zo’n honderden meters lang. ‘Aha, daar wonen de échte sterren dus achter….’. Daar zie je mooi helemaal niks van, maar het idee is leuk. En wie er dan in die villa’s wonen die gewoon zichtbaar zijn is even de vraag, maar ik zou het er wel voor doen! 

De tweede dag zijn we naar Santa Monica (op zoek naar die knappe strandwacht in z'n rode zwembroek!), Malibu en Venice beach geweest. Echt scenes uit de films die je daar ziet. En als je vanuit de verte een speeltuin denkt te zien is het waarschijnlijk een speeltuin voor grote sterke mannen die zich daar hele dagen uitsloven op het strand. Een bizarre onwerkelijke wereld. 

Santa Monica Beach

 

Zondag zijn we op advies van andere Nederlanders naar Dana Point geweest voor een Dolfijnen trip. En dat was echt waanzinnig! Honderden dolfijnen die zo ver je kijken kan langs de horizon uit het water springen, rondjes dansen en capriolen uithalen. Niet te beschrijven zo mooi. En ook de foto's vatten bij lange na niet hoe groots en indrukwekkend het was. De boot had een glazen onderkant dus je kon ze ook onderwater van heel dichtbij bekijken. Daar gaan we zeker vaker naartoe. Vanaf januari is het ook walvissen seizoen en kan je vanaf die boot dus ook walvissen spotten.

De weekenden zijn dus druk en indrukwekkend. Doordeweeks zitten we lekker in ons ritme. Bart werkt en Benthe en ik runnen thuis de boel. Daardoor hoeven we in het weekend geen nuttige dingen meer te doen. Verder spreken we regelmatig af met andere Nederlandse dames. Vooral vaak met Benthe’s nieuwe vriendinnetje Anne en haar moeder Natasja. Die wonen heel dichtbij en dat is bijzonder makkelijk en gezellig voor alle partijen. We hebben ook een leuk Amerikaans gezin ontmoet die hier op hetzelfde park wonen. Daar zullen we ook nog wel vaker mee afspreken. En ik ben bij verschillende meetup groups aangesloten. Dat is een website waar groepen gevormd worden van mensen met dezelfde interesses. Je kan het zo gek niet bedenken of je hebt er een meetup group voor. Zo ben ik al naar de dierentuin geweest met de International mom’s club en gaan we morgen ook wandelen met die groep. De Amerikanen zijn veel meer ingesteld op die manier van contacten opdoen. Ze verhuizen vaak veel door het hele land, dus zitten ook vaak ver van familie en vrienden. Er zijn dus altijd dit soort platforms om je bij aan te kunnen sluiten en zo vinden mensen elkaar. Verder sport Bart regelmatig en heb ik nog steeds het voornemen om dat ook te gaan doen. En gisteren zijn we naar een concert geweest van Ed Kowalczyk (de zanger van Live). Lang leve Jan-Willen die aanbood om op drie kindjes tegelijk te passen omdat hij Ed met de moeilijke achternaam toch niet zo interessant vond. Dus wij zijn met Teun & Natasja en Heidi (de vrouw van Jan Willem) naar het concert geweest. Prima constructie en als we dat vaker zo doen en op toerbeurt oppassen kunnen we nog een hoop leuke dingen plannen!

Nou ja, we vermaken ons dus wel. Het bevalt ons goed hier. De vakantiestemming gaat langzamerhand een beetje plaats maken voor een structureel leventje. Dat zeker aan mijn kant nog wel wat meer ook structurele invulling moet gaan krijgen. Maar dat komt allemaal wel. Nu Benthe naar de opvang gaat heb ik daar wat meer gelegenheid (en noodzaak) voor. Vanaf volgend weekend zijn we ruim 2 weken op vakantie (daar zal ik de volgende keer over schrijven) en daarna is het al januari. Dan zien we wel weer verder.

Oh ja, tot slot nog even een weerbericht omdat veel mensen daar naar vragen. Hoewel San Diego bekend staat als de stad waar het altijd mooi weer is hebben we wel wat ‘slechte dagen’ gehad. Af en toe regent het hier de hele dag met flinke buien. Maar grote voordeel is dat het de volgende dag dan weer stralend mooi kan zijn. De zon en de wind zijn bepalende factoren: de wind kan koud zijn, maar de zon warmt het op. Dus geen zon betekent KOUD (een bewolkte dag zo’n 15 graden en ’s ochtends en ’s avonds kan het wel onder de 10 graden zijn). Op een zonnige dag is het meestal wel meer dan 18 graden, afhankelijk van hoe hard de wind dan waait. We hebben wel meegemaakt dat het de ene dag 15 graden was en 2 dagen later 25. Kwestie van gunstige of ongunstige combinatie zon/wind. Waar we ons soms wel op verkijken is hoe koud het wordt als de zon onder is. Vanaf 16 uur begint hij te zakken en 17 uur is het donker en dan is het ook meteen koud, dus moet je of zorgen dat je al thuis bent of een echte jas meenemen. We hebben wel begrepen dat deze winter hier tot nu toe wel tot de koudere behoort vergeleken met afgelopen jaren. 


Het verhaal is geloof ik nog langer geworden dan de vorige keer. Maar aangezien een aantal van jullie na de vorige keer aangaven dat geen enkel probleem te vinden, heb ik me dit keer niet ingehouden!

Tot de volgende keer, waarschijnlijk ergens in januari. Dan zal ik verslag doen van onze kerstvakantie.

Veel liefs