De tijd vliegt....

De tijd vliegt voorbij! Waarschijnlijk een goed teken. 
We beginnen langzaam te wennen aan het idee dat dit geen vakantie is, maar ons leven voor de komende 1,5 jaar. Ons appartement begint steeds meer te veranderen van hotelkamer in eigen huis. Wat helaas ook met zich mee brengt dat de handdoeken, hoewel het wel van die grote witte zijn die je 2 kanten op in drieën kan vouwen, niet vanzelf weer schoon in je kast komen te liggen als je ze ergens in een willekeurige hoek mikt, ons bed niet netjes wordt opgemaakt en de shampoo flesjes die we bij aankomst aantroffen niet worden bijgevuld. Dus toen de vieze luiers zich zo’n beetje tot het plafond hadden opgestapeld, de stofplukken in de rondte dansten en alle hotelverpakkingen shampoo op waren heb ik me maar eens grondig verdiept in het huishoud-vak. Voordeel van een appartement en een gezin dat slechts uit 3 personen bestaat is dat je ook vrij snel weer klaar bent met dat huishouden en dat we dus de rest van de week ons heerlijke vakantiegevoel kunnen behouden!

                                                   













Bart werkt inmiddels zoals dat van een expat verwacht wordt, hard! Hij heeft het nu wel druk en maakt vrij lange dagen. Maar het gaat wel goed, dus dat geeft een hoop energie. De eerste tijd was het lastig opstarten omdat ze hier zijn rol niet kennen. Hij moest dus mensen gaan overtuigen dat ze dat wat hij doet hier ook zouden moeten willen hebben. De één was daar wat sneller van overtuigd dan de ander, maar langzaamaan begint hij terrein te winnen en kan hij ook daadwerkelijk wat in de uitvoering van zijn werk gaan doen. Dat betekent ook op reis: Deze week is hij 2 dagen naar Seattle.
Bij Cymer heeft hij inmiddels zijn eigen cubicle: een hokje met wat schermen er omheen dat je zo gek aan mag kleden als je zelf wilt. Flexwerken kennen ze hier niet. De cubicles zijn hiërarchisch verdeeld, dus je verdient door de jaren heen wat meer eigen ruimte en meer daglicht. Oftewel: Bart moet zijn cubical nu nog delen en heeft vrijwel geen daglicht… Ik zie interessante HR issues…

Boodschappen doen... 

Zoals gezegd heb ik me samen met Benthe bezig gehouden met het huishouden. Het boodschappen doen gaat al een stuk makkelijker dan in het begin. Het aantal miskopen neemt per week af (alhoewel ik deze week weer 2 toppers had in de vorm van broccoli met beestjes en brood met schimmel. Dat krijg je van al dat onbespoten en onbewerkte spul…) en uiteindelijk vinden we meestal wel wat we nodig hebben. De afstanden blijven natuurlijk wel groot en ik moet elke keer naar 2 supermarkten om het geheel een beetje gezond te houden, dus ik ben er zo een halve dag mee kwijt en dat zal wel niet veel anders gaan worden. Maar met enorme winkelkarren, een enorme auto en een bijzonder lange houdbaarheid van de meeste producten kan ik het me wel permitteren om maar 1 of 2 keer per week boodschappen te doen. 



Ik heb wel het gevoel dat we nog steeds heel veel inkopen moeten doen. Dat lijkt wel nooit op te houden. Elke keer komen we weer iets tegen wat we missen en dan toch maar weer aan moeten schaffen. En we hadden met ons goede gedrag wel wat apparaten (broodbakmachine, mixer, accuboor, fohn) meegenomen vanuit Nederland, maar die doen het hier dus allemaal niet. We weten niet precies waar dat aan ligt. Het kan zijn dat ze het ondanks de transformator sowieso niet doen omdat het voltage én aantal Hz hier anders is, het kan ook zijn dat onze transformator het niet doet, maar er bestaat ook een kleine kans dat wij gewoon niet snappen hoe die transformator werkt. Een geleende transformator heeft helaas niks aan de situatie veranderd, dus hebben we inmiddels alle apparaten nieuw (of 2e hands) aangeschaft. Tegen de tijd dat we weer naar huis gaan moeten we denk ik een enorme Garage Sale (met van die schreeuwende Amerikaanse mannen, net als op TV) gaan houden om weer van alle spullen af te komen.

En dan de Amerikaanse manier van shoppen: Amerikanen zijn gek op kortingen en acties. Je moet eigenlijk voortdurend alle acties, discount en coupons in de gaten houden, want hier levert je dat echt wat op! En overal een membership-card van accepteren. Op de bon van de Ralph’s Supermarkt staat dan onderaan: Ralph’s saved you……dollar! Dat is nog eens makkelijk rijk worden. Je hoeft eigenlijk nergens de genoemde prijs te betalen mits je op tijd vraagt naar een kortingskaart. En grote hoeveelheden tegelijk inkopen scheelt ook een hoop. Bv 6 flessen wijn in één keer scheelt 3 dollar per fles. En met de punten die je spaart bij de supermarkt kan je goedkoop tanken. En als je alles met je creditcard betaalt, spaar je voor cash back. We worden er al steeds handiger in!

We verbazen ons over hoe snel je went aan dingen. Keken we de eerste week nog ons ogen uit hoe groot alles was, nu denk ik daar af en toe aan terug en kan ik het me nauwelijks meer voorstellen. Zo groot is die auto toch ook weer niet? En zo’n 10-baans weg is eigenlijk alleen maar handig! Alleen het feit dat de stukjes noot in de pindakaas ook 5x zo groot zijn vind ik nog steeds lastig smeren. 

En we doen ook al lekker mee met het enthousiaste dat mensen over zich hebben: alles great, lovely, amazing and fantastic vinden en dat ook voortdurend roepen! Als Hollanders vinden we dat vaak oppervlakkig, maar eigenlijk is de flow van het leven daardoor een stuk positiever dan in Nederland. Daar heeft iedereen de neiging tot klagen en is er gauw iets niet goed. Terwijl hier iedereen de zonnige kant van alles ziet. De Nederlandse mening daarover (ook die van ons tot voor kort) is dan dat het maar oppervlakkig is, want zo enthousiast kan je toch niet werkelijk zijn…?? Maar eerlijk gezegd bevalt het ons wel. Je dag verloopt een stuk positiever op die manier. En als iedereen de hele dag tegen mij zegt dat het zo’n prachtige dag is en ik zo’n fantastisch schattige dochter heb, kom ik wel vrolijk thuis hoor! Kan me niks schelen of ze het meenden!

Wat we verder heel positief vinden is de manier waarop ze hier met klanten omgaan. Wát een verschil met Nederland! Hier ben je echt koning als klant. Alles wordt voor je gedaan en altijd zijn de mensen vriendelijk. Als je iets koopt of gebruik maakt van een dienst word je 2 dagen later gebeld of gemaild of je tevreden was over de service en/of het product. En zo niet dan wordt dat meteen voor je opgelost (en dan ook gewoon écht opgelost). We hadden wat opstartproblemen met de telefoon en toen gaf Bart per mail aan dat we niet tevreden waren. Binnen een paar minuten kreeg hij de vraag wat het probleem was. Weer een paar minuten later werden we gebeld door een bijzonder vriendelijke mevrouw die de oplossing al gereed had. En zo werken alle winkels en organisaties hier. Dat is nog eens klantenservice! Klinkt allemaal niet zo bijzonder misschien, maar in de voorbereiding van onze verhuizing naar de VS hebben we met heel veel Nederlandse instanties te maken gehad en er was er niet één die ons echt goed geholpen heeft. Er is heel veel mis gegaan en tot op de dag van vandaag is nog steeds niet alles opgelost. Dat is hier ondenkbaar. Dan zou de hoogste manager al hoogstpersoonlijk bij je langs zijn gekomen om het zelf op te lossen. De Amerikaanse ‘company-proud’ brengt echt met zich mee dat mensen het oprecht verschrikkelijk vinden als je niet tevreden bent. 
En de gemiddelde Amerikaan wil sowieso graag iets voor je doen en je blij maken. Ze vragen vaak of ze je ergens mee kunnen helpen. Als je even staat te zoeken is er meteen iemand die je helpt en ik til vrijwel nooit zelf mijn boodschappen in de auto, er is altijd wel iemand die me te hulp schiet! In het begin hield ik dat dan af met mijn nog Hollandse idee ‘bemoei je niet met mij’ maar inmiddels laat ik dat maar al te graag even doen. En je krijgt er meteen een leuk praatje bij met soms ook nog goede tips als ze horen dat je hier nog niet zo lang woont. De man die de kerstboom in de auto tilde mopperde overigens wel dat zo’n kleine kerstboom toch eigenlijk niet kan als je in Amerika woont. Alleen Europeanen kopen zulke kleine kerstbomen!
Uitzondering op alle aardige en behulpzame mensen is trouwens het overheidspersoneel… Die slaan dan weer door naar de andere kant… Dus ik kon gewoon 2 keer terugkomen (a 1,5 uur wachten) voordat ik een Social Security Number had…


Met Benthe gaat het heel goed hier. Ze heeft op een paar dagen jetlag na totaal geen last gehad van de verhuizing. Ze is wel pas sinds kort afgekickt van haar Nederlandse routine om naar de gastouder te gaan. Elke keer als we in de auto stapten (en dat is vrij vaak als je alles met de auto doet) vroeg ze of we naar Petra en Floor gingen. Maar ze heeft inmiddels hier haar eigen routine ontwikkeld; ze denkt dat opa en oma in de laptop wonen. En ze kijkt ook even onder tafel om te kijken waar ze gebleven zijn als ik na het skypen de laptop iets te snel dicht klap. En soms zegt ze spontaan ‘Saar/Fien/Iva kus!’, loopt dan naar de laptop om het scherm een kusje te geven.
Enerzijds is het heerlijk dat we hier zo veel quality time met z’n drietjes hebben, maar aan de andere kant willen we als trotse ouders natuurlijk ook heel graag dat jullie allemaal zien hoe goed het met Benthe gaat, dat ze al zinnetjes kan zeggen, liedjes kan zingen, op het potje kan plassen en zelf bijzonder trots is op de houterige bewegingen die ze maakt als ze probeert te springen. Het skypen is heel leuk, maar echt even samen zijn is natuurlijk anders. Dat geeft wel een beetje heimwee af en toe en zal ook wel moeilijker worden als het langer duurt en Benthe (maar ook de kindjes thuis) steeds meer verandert.

Ik vond het de afgelopen weken heerlijk om met Benthe thuis te zijn.  Dus toen ik haar vorige week voor het eerst naar de opvang moest brengen had ik het wel een beetje moeilijk. Benthe zelf was te overdonderd om er iets van te vinden. En ze heeft het hartstikke leuk daar. Het is een hele leuke pre-school. Ze doen leuke dingen en de juffen zijn heel lief. Ze organiseren ook veel voor het hele gezin, Thanksgiving dinner, Holiday show, Muziekmiddagen, enz. Ze gaat vanaf nu 2 dagen in de week daarheen. En die 2 dagen heb ik dus tijd voor andere dingen. Wat ook wel heel lekker is. 




Bij Make-a-Wish ben ik inmiddels aangenomen. Het is allemaal nogal groots opgezet, dus ik heb nog niet helemaal door hoe het werkt, maar als het goed is krijg ik de komende tijd mails van alles wat er te doen is en dan kan ik me inschrijven bij dingen die ik wil gaan doen. En ik ben ingeschreven voor een training voor het Wensteam, maar het is nog niet bekend wanneer dat is. Dat zal wel na het ‘Holiday-season’ zijn. En dan krijg ik wel beter door hoe de organisatie in elkaar steekt neem ik aan. Moet het allemaal maar een beetje laten gebeuren.

Het is hier nu volop Holiday-season. Dat begon eind november met Thanksgiving. We waren uitgenodigd bij een collega van Bart om daar de traditionele kalkoen te komen eten. Dat was een hele leuke ervaring. Sindsdien zijn er allerlei activiteiten, shows enz om naar de kerst toe te leven. Heel leuk, ik ben gek op die periode met lichtjes en gezelligheid. Maar toch ook wel gek dat ik hier dan de kerstboom op sta te tuigen en er in de winkels ‘Let it snow’ uit de luidsprekers klinkt, terwijl buiten de zon volop schijnt. Het is hier wel vroeg (voor 17 uur) donker, dus je kan je wel helemaal uitleven met kerstlichtjes. En daar zijn de Amerikanen dan weer gek op. Je weet echt niet wat je ziet bij veel huizen en tuinen. Er zijn zelfs routes door de stad en door sommige wijken waar je de meest bizarre versierde huizen ziet. Daar maken ze dan een soort openluchtmuseum van. Je zal er maar nietsvermoedend een huis kopen in de zomer….

Pakjesavond!

En tussendoor hebben wij natuurlijk ook nog even lekker Hollands Sinterklaas gevierd. De intocht gekeken, Sint en Piet slingers opgehangen, pepernoten gebakken, schoen gezet, pakjesavond gevierd (met pakjes uit San Diego en pakjes uit Nederland!) en afgelopen zondag een bezoek van de echte Sinterklaas bij de Dutch School. Goed verwend dus! 


Om te voorkomen dat Benthe denkt dat ze voortaan om de dag kadootjes krijgt, hebben we haar verjaardag een paar dagen uitgesteld. Die vieren we zaterdag pas. Met een kleine beachparty met wat andere gezinnen.




In de weekenden hebben we echt vakantie. Dan hoeven we niks, behalve het leuk hebben met elkaar. En daar zijn we goed in! We gaan dan veel op pad. Hier in en om San Diego is veel te zien. De stranden zijn prachtig en allemaal weer anders. Bij La Jolla liggen de zeehonden en zeeleeuwen vlak voor de kust. Prachtig om te zien en leuk om een tijdje daar op het strand door te brengen. 

Zeehonden bij La Jolla 

                  







We zijn ook een dag naar Seaworld geweest. Een erg hoog pretparkgehalte, maar wel mooie shows met dolfijnen en orka’s en voor Benthe leuke dingen om te doen. Ook voor parken en attracties geldt dat een jaarkaart in verhouding erg goedkoop is, dus ook daar hebben we er al een aantal van verzameld! 
Verder heb je hier een aantal natuurparken (State/National Parks) waar je prachtig kan wandelen en in de stad is een groot park met allemaal musea. De Amerikanen houden er erg van dat alles ‘convinient’ is. Dus allemaal lekker makkelijk en alles bij de hand. Zo heb je overal toiletten, overal pinautomaten, overal ruim parkeergelegenheid en zijn de paden goed aangelegd. Een ruige/gevorderde wandeling gaat hier nog altijd over een aangelegd pad. Dat hebben wij zelfs met de kinderwagen gelopen; af en toe even een uitdaging met wat mul zand of een trappetje (die leggen ze dan ook aan, want een helling geeft gevaar voor uitglijden), maar een beetje workout hoort wat ons betreft wel bij een stevige wandeling! 
Voor het mooie uitzicht hoeven we overigens niet ver weg. Als we vanuit huis een paar 100 meter rijden heb je een adembenemend uitzicht over zee en daar is een leuk strand met grasveld en speeltuin. Daar gaan we eind van de middag wel eens naar toe. Schommelen bij zonsondergang en genieten van hoe mooi het daar is. Als de zon eenmaal onder is wordt het wel koud, dus om er echt lange avonden van te genieten moeten we geduld hebben tot de zomer.  

      

                     

Schommelen bij zonsondergang...

 

Torrey Pines National Park 

Balboa Park (zoek de dwergen...)

Ja, ja, dat is hem hoor! 

En Bart heeft ook zijn eerste surfles gehad. Jawel, de angst voor haaien overwonnen en daar stond mijn eigenste surfhunk in de golven! Ik heb heel even overwogen of ik ook zou willen leren surfen, maar toen ik Bart zo bezig zag had ik al snel door dat je meer golven kopje onder gaat dan dat je er surfend weer uit komt en daar heb ik toch echt geen zin in… Benthe en ik kijken wel toe terwijl we zandkastelen bouwen. Bart heeft inmiddels een plank en een pak gekocht, dus nu alleen nog een kwestie van veel oefenen! 

Thanksgiving was op een donderdag en daarna hadden we een lang weekend en zijn we naar Los Angeles geweest. Moet je natuurlijk gezien hebben, maar het is eerlijk gezegd wel een beetje vergane glorie. En alles ligt zo ver uit elkaar dat je niet even gezellig een beetje rond wandelt en dan de meeste highlights vanzelf tegenkomt. Je moet echt plannen waar je heen wilt en je zit dan zo een half uur of meer in de auto. De eerste dag zijn we naar Hollywood gegaan; Hollywood Boulevard met de Walk of Fame, Sunset Strip en zo dicht mogelijk bij het Hollywood sign proberen te komen. 

En door de sjieke wijken Beverly Hills en BelAir gereden. Dat is wel een ervaring hoor. We zagen enorme villa’s met fonteinen en parken er omheen. ‘Aha, dus daar wonen de sterren’.  Nou, mooi niet! Even later kwamen we langs door bodyguards beveiligde zes meter hoge heggen waar je af en toe een glimp van een oprijlaan kan zien, die zo lang is dat je het einde niet kan zien (en meestal ook een bocht maakt om dat te voorkomen) en zo’n heg is dan zo’n honderden meters lang. ‘Aha, daar wonen de échte sterren dus achter….’. Daar zie je mooi helemaal niks van, maar het idee is leuk. En wie er dan in die villa’s wonen die gewoon zichtbaar zijn is even de vraag, maar ik zou het er wel voor doen! 

De tweede dag zijn we naar Santa Monica (op zoek naar die knappe strandwacht in z'n rode zwembroek!), Malibu en Venice beach geweest. Echt scenes uit de films die je daar ziet. En als je vanuit de verte een speeltuin denkt te zien is het waarschijnlijk een speeltuin voor grote sterke mannen die zich daar hele dagen uitsloven op het strand. Een bizarre onwerkelijke wereld. 

Santa Monica Beach

 

Zondag zijn we op advies van andere Nederlanders naar Dana Point geweest voor een Dolfijnen trip. En dat was echt waanzinnig! Honderden dolfijnen die zo ver je kijken kan langs de horizon uit het water springen, rondjes dansen en capriolen uithalen. Niet te beschrijven zo mooi. En ook de foto's vatten bij lange na niet hoe groots en indrukwekkend het was. De boot had een glazen onderkant dus je kon ze ook onderwater van heel dichtbij bekijken. Daar gaan we zeker vaker naartoe. Vanaf januari is het ook walvissen seizoen en kan je vanaf die boot dus ook walvissen spotten.

De weekenden zijn dus druk en indrukwekkend. Doordeweeks zitten we lekker in ons ritme. Bart werkt en Benthe en ik runnen thuis de boel. Daardoor hoeven we in het weekend geen nuttige dingen meer te doen. Verder spreken we regelmatig af met andere Nederlandse dames. Vooral vaak met Benthe’s nieuwe vriendinnetje Anne en haar moeder Natasja. Die wonen heel dichtbij en dat is bijzonder makkelijk en gezellig voor alle partijen. We hebben ook een leuk Amerikaans gezin ontmoet die hier op hetzelfde park wonen. Daar zullen we ook nog wel vaker mee afspreken. En ik ben bij verschillende meetup groups aangesloten. Dat is een website waar groepen gevormd worden van mensen met dezelfde interesses. Je kan het zo gek niet bedenken of je hebt er een meetup group voor. Zo ben ik al naar de dierentuin geweest met de International mom’s club en gaan we morgen ook wandelen met die groep. De Amerikanen zijn veel meer ingesteld op die manier van contacten opdoen. Ze verhuizen vaak veel door het hele land, dus zitten ook vaak ver van familie en vrienden. Er zijn dus altijd dit soort platforms om je bij aan te kunnen sluiten en zo vinden mensen elkaar. Verder sport Bart regelmatig en heb ik nog steeds het voornemen om dat ook te gaan doen. En gisteren zijn we naar een concert geweest van Ed Kowalczyk (de zanger van Live). Lang leve Jan-Willen die aanbood om op drie kindjes tegelijk te passen omdat hij Ed met de moeilijke achternaam toch niet zo interessant vond. Dus wij zijn met Teun & Natasja en Heidi (de vrouw van Jan Willem) naar het concert geweest. Prima constructie en als we dat vaker zo doen en op toerbeurt oppassen kunnen we nog een hoop leuke dingen plannen!

Nou ja, we vermaken ons dus wel. Het bevalt ons goed hier. De vakantiestemming gaat langzamerhand een beetje plaats maken voor een structureel leventje. Dat zeker aan mijn kant nog wel wat meer ook structurele invulling moet gaan krijgen. Maar dat komt allemaal wel. Nu Benthe naar de opvang gaat heb ik daar wat meer gelegenheid (en noodzaak) voor. Vanaf volgend weekend zijn we ruim 2 weken op vakantie (daar zal ik de volgende keer over schrijven) en daarna is het al januari. Dan zien we wel weer verder.

Oh ja, tot slot nog even een weerbericht omdat veel mensen daar naar vragen. Hoewel San Diego bekend staat als de stad waar het altijd mooi weer is hebben we wel wat ‘slechte dagen’ gehad. Af en toe regent het hier de hele dag met flinke buien. Maar grote voordeel is dat het de volgende dag dan weer stralend mooi kan zijn. De zon en de wind zijn bepalende factoren: de wind kan koud zijn, maar de zon warmt het op. Dus geen zon betekent KOUD (een bewolkte dag zo’n 15 graden en ’s ochtends en ’s avonds kan het wel onder de 10 graden zijn). Op een zonnige dag is het meestal wel meer dan 18 graden, afhankelijk van hoe hard de wind dan waait. We hebben wel meegemaakt dat het de ene dag 15 graden was en 2 dagen later 25. Kwestie van gunstige of ongunstige combinatie zon/wind. Waar we ons soms wel op verkijken is hoe koud het wordt als de zon onder is. Vanaf 16 uur begint hij te zakken en 17 uur is het donker en dan is het ook meteen koud, dus moet je of zorgen dat je al thuis bent of een echte jas meenemen. We hebben wel begrepen dat deze winter hier tot nu toe wel tot de koudere behoort vergeleken met afgelopen jaren. 


Het verhaal is geloof ik nog langer geworden dan de vorige keer. Maar aangezien een aantal van jullie na de vorige keer aangaven dat geen enkel probleem te vinden, heb ik me dit keer niet ingehouden!

Tot de volgende keer, waarschijnlijk ergens in januari. Dan zal ik verslag doen van onze kerstvakantie.

Veel liefs

Het avontuur is begonnen: de eerste week

Lieve allen,

Wat een hectische weken zijn het geweest. Sinds de pre-assignment trip hebben we zo veel werk verzet dat ik bijna niet meer kan navertellen wat dat allemaal was. We hebben afscheid genomen op ons werk, afscheidsbezoekjes gehad met vrienden en familie, een afscheidsborrel gehouden, afscheid genomen van de gastouder; we waren eigenlijk voortdurend bezig met afscheid nemen. Dat is enerzijds niet leuk, maar aan de andere kant brengt het ook iets bijzonders. Je beseft wie er belangrijk voor je zijn, wie je gaat missen en wie er allemaal aan ons denken in deze tijd. En dat is een fijn gevoel.
Verder hebben we in die periode nog een waanzinnige hoeveelheid formulieren ingevuld en even zoveel instanties gebeld/gemaild om alles geregeld te krijgen. De tijd is voorbij gevlogen en ineens waren we bij de laatste dagen aangekomen. Toen dus nog inpakken; 180 kg werd door de verhuizers opgehaald en 6 grote koffers plus nog maximale handbagage ging met ons mee in het vliegtuig. En daar zit dan alles in... Of in ieder geval dat waar we het hier mee moeten doen. De rest van onze spullen staat in Winterswijk op zolder.
De auto's zijn verkocht. Ons huis is ontdaan van alle persoonlijke spullen en hebben we netjes schoon achtergelaten. Als het goed is komen er vanaf januari huurders in.

Op vrijdag 25 oktober was het zo ver. We hadden Onno gevraagd ons naar Schiphol te brengen en verder iedereen om ons heen instructies gegevens dat we niemand wilden zien op Schiphol om emotionele taferelen te voorkomen. Alleen mijn vader kwam vanuit Winterswijk om een aantal koffers te brengen, want we pasten niet met alle bagage in 1 auto. Achteraf zijn we blij dat we dat zo gedaan hebben. Hoewel alles soepel verliep is het toch spannend om dan uiteindelijk te vertrekken. De laatste knuffel van mijn vader en van Onno waren al emotioneel genoeg. Dus hoe jammer sommigen om ons heen het ook vonden dat we geen uitzwaai commité wilden, dit was echt het beste voor ons.

De vlucht ging goed. Natuurlijk is het een lange zit, maar Benthe deed het prima, heeft lekker een poosje geslapen en verder de show gesteeld door met haar pietenmuts op door het vliegtuig te paraderen. Het was fijn dat we samen al de pre-assignment trip hadden gedaan; daardoor wisten we nu de weg naar de bussen, naar de huurauto en... van LA naar San Diego.
En rond 17 uur lokale tijd stonden we ineens voor de deur van ons huis. Voor diezelfde deur stond ook een superleuke verrassing; een welkomstpakketje van Ilse en Gijs. Zij hadden dat geregeld via vrienden van hun (Colette en Armand) die toevallig ook voor ASML werken en hier wonen.
En zo stapten we dus ons nieuwe leven in.

Nadat we ons huis even snel hadden bekeken moesten we meteen over tot de orde van de dag; boodschappen. En een paar uur later hadden we gegeten, ons huis een beetje ontdekt, Benthe in bed gelegd en waren we kapot...

Gluren bij de buren....

De dagen daarna stonden in het teken van ontdekken. En hoewel De VS een 'normaal' westers land is en niet zo heel veel lijkt te verschillen van ons land, vallen we toch van de ene verbazing in de andere. Zo is de bank nogal ouderwets geregeld; je kan bijna niks online doen, je betaalt grote bedragen met een papieren cheque en als je de credit card gebruikt moet je eind van de maand zelf zorgen dat de betalingen daadwerkelijk gedaan worden. En big brother is watching you: er bestaat een soort landelijke database waar iedereen op kan zoeken hoe betrouwbaar iemand is in zijn betalingen. Dat noemen ze een credit check. Als je grote aankopen wilt doen met je credit card, kan de verkoper dus eerst even checken of jij wel netjes al je betalingen hebt gedaan in het verleden.

Winkelen is hier ook een heel andere beleving dan wij gewend zijn. Er zijn met name enorme warenhuizen waar je vrijwel alles kunt krijgen. Er zijn overal in de stad winkelcentra, die ogen als grote industrieterreinen. De afstanden tussen de verschillende winkels zijn enorm, dus je gaat met de auto van de ene winkel naar de andere. Maar meestal hoef je maar naar één winkel, omdat ze alles door elkaar verkopen. De Costco is een verhaal apart. Dat is de Amerikaanse Makro. In de normale winkels zijn de verpakkingen al enorm, maar bij de Costco weet je helemaal niet wat je ziet! Werkelijk ENORME verpakkingen van alles wat je bedenken kunt. En totaal onoverzichtelijk; de motorolie staat naast de handdoeken en de waterkokers staan naast de sportschoenen. Je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het. De uitdaging is alleen om te vinden waar het ligt, want je legt nogal wat kilometers af als je aan het zoeken raakt.

Tegenover ons appartementencomplex ligt een winkelcentrum met de meest benodigde winkels. In ieder geval 2 supermarkten; één normale waar alles redelijk betaalbaar is en één biologische, waar alles schreeuwend duur is. In de meeste produkten hier zitten grote hoeveelheden zout en/of suiker. En nog grotere hoeveelheden conserveringsmiddelen, antibiotica en groeihormonen. Zo is de melk minstens een maand houdbaar, het brood idem dito, zijn de kipfilets groter dan ik ooit een kip heb gezien, glimmen de paprika's alsof het spiegels zijn en zijn de avocado's zo groot als een handbal. Omdat we het belangrijk vinden niet harder te groeien dan strikt noodzakelijk en met een gezond hart terug te komen maken we er een zoektocht van om zo gezond mogelijk te eten. Dat betekent dus toch meestal naar de dure biologische supermarkt, hoewel biologisch zout en suiker natuurlijk net zo slecht zijn... het blijft dus zoeken en ook in de biologische winkel alle etiketten lezen. Maar goed, na een paar dagen wordt het al makkelijker en over een tijdje weten we denk ik wel welke producten we wel en niet willen eten en waar we ze moeten kopen.
En ja, ook wij gaan met de auto boodschappen doen. Het winkelcentrum ligt dan wel tegenover ons appartementencomplex, maar het is best een grote afstand. En als je al besluit dat lopend te gaan doen, kan je vrijwel geen boodschappen doen omdat je het met die grote verpakkingen niet even onderin de buggy of in je rugzakje stopt.

Een andere boeiende ervaring was het kopen van de auto. De lease auto die we straks krijgen is een Ford Explorer. Nou hebben we een 2-car-garage, maar zo'n Explorer is een soort tank op wielen, dus we moesten even rekenen wat daar nog naast past. Je kan hier grofweg kiezen uit een opgeblazen sedan of een SUV. Er rijden wel wat kleinere auto's rond, maar je ziet ze niet veel. Daarbij komt dat een beetje kreukelzone niet verkeerd is tussen al die enorme trucks op de weg. Dus, een acceptabele SUV uitgezocht:

Een Mazda CX7. (Ja, die valt hier echt in de categorie kleine SUV's.)
Ook in het proces om een auto te kopen hebben we ons verbaasd over de ouderwetse gang van zaken. We hadden om 10 uur 's ochtends besloten dat we deze auto wilden hebben. Om 16 uur 's middags waren we pas thuis... In de uren daartussen heeft de verkoper ons het ene formulier na het andere laten ondertekenen (geen idee wat we allemaal getekend hebben) en liep de verkoper eerst zelf steeds maar heen en weer van kantoor naar kantoor, hier om een formulier te halen, daar om het weg te brengen en voor elke stap had hij toestemming van zijn manager nodig. Vervolgens was hij klaar met ons en moesten wij nog langs verschillende kantoren om nog meer formulieren in te vullen en uiteindelijk te betalen (met papieren cheque...). We hebben het meest gelachen om een formulier van bijna een meter lang, op doordrukpapier met zo'n geel en roze velletje er achter, dat uit een jaren-80 printer kwam rollen en waar die meneer eerst even ruim de tijd nam om het geperforeerde randje aan beide zijden af te scheuren. Om vervolgens nog eens zo'n 10 plekken te markeren waar we beiden moesten tekenen.
Maar goed, uren wachten, heen en weer lopen en verstoppertje spelen met Benthe later reden we weg met onze eigen auto!
De lease auto komt over een paar weken pas. Tot die tijd rijdt Bart in een vreselijk ordinaire rode Dodge. Ik vind hem verschrikkelijk, maar Bart is zo blij als een kind...                                    




We hebben heel veel inkopen gedaan de afgelopen week. Voor het huis (gelukkig hebben ze Ikea!), de auto, telefoons, speelgoed voor Benthe enz enz. Voorlopig hebben we alles wel. Komende week komen onze spullen aan die door de verhuizer vervoerd zijn. Dus dan kunnen we ons huis nog meer aankleden met onze eigen persoonlijke spullen. Het huis bevalt goed. Een lekker plekje, prima locatie, genoeg ruimte. Waar we wel erg aan moeten wennen is dat alle apparaten hier heel veel herrie maken. De wasmachine, droger, koelkast, stofzuiger, afzuigkap enz. Om gek van te worden... De monteur van de vaatwasser verontschuldigde zich er voor, maar zei dat de gemiddelde Amerikaan denkt dat een apparaat pas werkt als het herrie maakt.




Donderdag was het Halloween en waren we uitgenodigd voor een Halloween poolparty hier op het appartementencomplex. Dus Benthe in een leuk heksenjurkje gehesen en zo wat andere ouders en kindjes ontmoet.

Dat was gezellig en wie weet komt er meer uit nu we de eerste contacten hebben gelegd.



We zijn ook even bij de kinderopvang geweest. Benthe kan daar vanaf 1 december terecht voor 2 dagen in de week. En ze vond het er meteen al geweldig! Ze rende gillend en juichend rond en wilde niet meer mee naar huis. Dat komt dus wel goed straks.
Verder is Bart al aangesloten bij een hardloopclubje en zit ik nog in de procedure voor vrijwilligerswerk bij Make a Wish. Ik wil ook nog naar een sportclub gaan kijken, maar valt niet mee om iets te vinden dat niet in het weekend is. En volgende week ga ik met Benthe naar peuterdans. Kijken of ze dat leuk vindt.

Vrijdag moest Bart de eerste dag werken. Dat was wel even wennen. 3 weken waren we inmiddels samen geweest en nu begon het echte leven dan hier. Zijn dag bestond vooral uit kennis maken en zijn werkplek in orde maken. Komende week zal er meer gebeuren en zal hij er ook zelf wel een keer iets over schrijven.

Tussen de bedrijven door hebben we een aantal keer met Nederland geskypt. Zo kon Benthe leeuwen nadoen met opa in Enschede en In de maneschijn zingen met oma in Winterswijk. Benthe heeft wel in de gaten dat we afscheid hebben genomen van de mensen thuis. Ze roept steeds nog 'Doei opa, doei oma, doei Saar, doei Fien', enz.


  



Het weekend zijn we er op uit gegaan. Zaterdag naar Julian. Een historisch dorpje dat bekend staat om zijn appelboormgaarden waar je zelf appels kunt plukken. Helaas was daarvoor het seizoen voorbij, maar het is zowieso een heel leuk dorpje om te zien. En ze hebben er bijzonder lekkere appeltaart! De weg erheen was al prachtig, maar we kozen een andere weg terug en die was echt adembenemend. Wat een natuur. En hoewel het hier voor ons gevoel lente is (felle zon met een fris briesje, zo'n 20 graden), kent de natuur hier wel echt de seizoenen en hebben de bossen nu de echte herfstkleuren. Maar dan met strakblauwe lucht en felle zon. Fantastisch om te zien. En dat allemaal net buiten de stad, je rijdt zo het paradijs in.

                                                 




Zondag zijn we naar het strand geweest, Mission Beach. Dat is de omgeving waar Bart zijn hardloopclubje loopt, dus daar hebben we even gekeken en verder met Benthe op het strand gespeeld. En 's avonds sushi gegeten in een tentje dat we met de pre-assignment trip al ontdekt hadden.
              



Nou, ik kan nog veel meer vertellen, maar ben bang dat als ik het verhaal nu NOG langer maak er straks niemand meer is die het leest... Dus tot de volgende keer!! En zoals Benthe nu al roept: Bye Bye!!!

                                           

Pre-assignment trip

Lieve allemaal,

De zogenaamde pre-assignment-trip zit er op! Dat betekent een week San Diego om kwartier te maken. En dat is gelukt!

De eerste dagen waren best stressvol. Er kwam zo veel op ons af dat we het wel even benauwd kregen en ons afvroegen of dit plan nou wel zo'n goed idee was. Hoe komen we er op om dit te gaan doen?? Allebei nogal zekerheidszoekers, gehecht aan ons huisje boompje beestje leven, honkvast en heimwee-gevoelig. Goed idee om dan naar de andere kant van de wereld te verhuizen...

Maar uiteindelijk hebben we op dag 1 een huis uitgezocht en wonder boven wonder kregen we uiteindelijk op dag 3 de bevestiging dat we daar ook echt konden gaan wonen! Dat ging allemaal niet vanzelf, maar wat telt is het resultaat:  We gaan wonen in het appartementencomplex Signaturepoint. En ons huis ziet er zo uit:

                       

Een soort drive-inn woning. Je rijdt de enorme garage in met je enorme auto en dan is er een trap naar boven. We wonen dus op de eerste verdieping. Helaas geen tuin, maar wel een ruim balkon en op het complex is een parkje met speeltuintje, zwembad, sportveld, BBQ-plek, fitness, enz. Het lijkt wel op een chique vakantie resort!
We wonen in de wijk Carmel Valley. Tegenover een winkelcentrum en 10 minuten rijden van de kust.


Toen we eenmaal bevestigd hadden gekregen dat we hier zouden gaan wonen zijn we in de buurt op zoek gegaan naar kinderopvang. En ook dat is gelukt. Benthe gaat naar 'Bright Horizons'. 10 minuten rijden, dus voor Amerikaanse begrippen om de hoek.
Ook hebben we nog wat dingen geregeld als een bankrekening, uitgezocht hoe een telefoonabonnement werkt, uitgezocht hoe de huisarts ed werken, en gekeken waar we (een beetje gezond én betaalbaar) boodschappen kunnen doen, enz.

      

En de laatste 2 dagen vooral veel rond gereden en de buurt verkend. En dat beviel goed. De kust is prachtig! Daar zien we onszelf wel surfen en picknicken na het werk. San Diego is zo groot dat elke wijk eigenlijk een stadje op zich is. En wij wonen bij Del Mar in de buurt, wat een heel leuk badplaatsje is.





Tijdens deze eerste week had ik ook een 'oriëntatie' bij Make-a-Wish San Diego voor vrijwilligerswerk. Ik dacht in de mail te lezen dat ik een oriëntatiegesprek had (wat ik vertaald had als een soort sollicitatiegesprek). Het bleek echter geen 1 op 1 gesprek, maar meer een algemene oriëntatie over Make-a-Wish en hoe je vrijwilliger kan worden. Dus wel goed dat ik er geweest ben, want het is wel een eerste stap om vrijwilliger te worden.
Bart is nog even bij Cymer geweest voor een gesprek met zijn leidinggevende en dat ging ook allemaal goed. Zijn werk is ongeveer 20 minuten rijden vanaf ons huis.

We hebben ons erg verbaasd over hoe GROOT alles is. Auto's, huizen, wegen, mensen, speelgoed, verpakkingen, enz, enz. Zelfs een tandpasta tube is 2x zo groot als bij ons! En natuurlijk is de taal even wennen, maar dat viel eigenlijk best mee. Ik zag daar erg tegenop, maar het ging eigenlijk bijzonder goed. Het verkeer is ook even wennen, maar eigenlijk wel heel relaxed. Iedereen is veel geduldiger dan bij ons. Dat komt natuurlijk ook omdat er veel meer ruimte is, dus niemand hoeft te dringen. Ze laten elkaar geduldig voorgaan, op een gelijkwaardige kruising heeft de eerste die aankomt voorrang. Iedereen die aan komt rijden stopt even en wacht op zijn beurt. Wat wel een beetje link is voor de gemiddelde Hollander die daar rond rijdt is dat de stoplichten aan de overkant van de kruising hangen. Je moet dus rijden tot de streep en niet totdat je onder het lichtje staat, want dan ben je de kruising al over. Maar goed, dat soort dingen gaan we allemaal nog in detail leren, want we moeten ons rijbewijs opnieuw halen daar!

Tijdens onze week daar begon de Shutdown in de politiek van Amerika. Tot nu toe hebben we daar vrij weinig last van gehad. We waren even bang voor ons visum, maar dat viel mee.

Uiteindelijk zaten we lekker in de flow van ons nieuwe leventje daar en gingen we opgelucht terug naar Nederland. Dat wordt wel leuk! We hebben genoten van een weekje samen daar zijn, maar thuis ook weer heerlijk om Benthe op te halen, die lekker een week verwend is bij de opa's en oma's.

25 oktober maken we de grote oversteek, nog 2 weken...

Sunny San Diego, here we come!

Jaaaaa!! We gaan naar San Diego. Wat een avontuur. Dat is wel een website waard. 

Op 25 oktober 2013 vertrekken we voor minimaal 1,5 jaar naar San Diego, Californië. Om daar lekker te relaxen, op het strand te liggen, van de zon te genieten, van elkaar te genieten, en ja... 

Bart moet ook nog heel hard werken. 

Wat is het plan?
De eerste week van oktober gaan we met z'n tweeën al een weekje die kant op om wat zaken te regelen. Bijvoorbeeld een huis, een bankrekening, een telefoon, een auto, kinderopvang enz, enz. Benthe kan in die week nog even lekker bij beide opa's en oma's logeren.
Op 25 oktober vertrekken we dan met z'n drietjes die kant op met de bedoeling daar minimaal 1,5 jaar te blijven. Bart gaat daar werken voor een bedrijf dat is overgenomen door ASML. Ik heb hier mijn baan bij de Rabobank opgezegd en hoop daar een leuke vrijwilligersbaan te kunnen vinden. Voor Benthe willen we in ieder geval 2 dagen kinderopvang regelen, zodat ze ook nog eens iemand anders ziet dan haar mama. En zodat mama ook af en toe haar handen even vrij heeft om wat nuttigs te doen. En daaromheen zullen we dan ons Amerikaanse leventje opbouwen. Hoe dat er uit gaat zien weten we zelf ook nog niet...
Dus, dat is het plan. We zullen zien hoe het loopt!

Verder hebben we nu natuurlijk een soort van voorbereidingsplan:
Om te beginnen worden we geleefd door heeeeeeel veel papieren rompslomp. Je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben er in 3, 4, 5, 7, 100 voud formulieren voor bedacht die allemaal ingevuld moeten worden. De een met handtekening, de ander met pasfoto, de volgende met kopieën van paspoort, geboorte aktes, huwelijksakte enz, enz. Gelukkig hebben we verschillende mannetjes achter de hand die ons helpen met belastingen, visa en verzekeringen. En dat allemaal x2, want zowel aan de Nederlandse kant als aan de Amerikaanse kant moet dat allemaal geregeld zijn. Verder heb ik al een aantal weken Engelse les, hebben we iedereen om ons heen inmiddels laten weten dat we gaan, de nodige adreswijzigingen doorgegeven, de eerste dozen ingepakt, huis te huur gezet, overbodige inboedel te koop gezet, auto's te koop gezet, afscheidsfeestje georganiseerd, en deze website gemaakt.

Het is nu even druk en stressy, maar we hebben er enorm veel zin in! Wie het leuk vindt kan ons op deze site volgen!

Sunny San Diego, here we come!!!