Weer thuis?? De expat-kater en meer

Lieve allemaal,
We zijn er weer. Thuis... In Nederland, tussen de mensen die we zo gemist hebben, in ons eigen huis, in onze vertrouwde omgeving. Maar THUIS is een rekbaar begrip geworden. En ook wel een begrip om eens bij stil te staan wat het nou eigenlijk betekent. Maar goed, laat ik die hele filosofische benadering waar wij inmiddels al weken over nadenken maar achterwege laten en beginnen bij het begin. Of eigenlijk het einde.

Tranen met tuiten toen we in San Diego de spullen hadden gepakt, afscheid namen en die ochtend de deur achter ons dicht trokken, de straat uit reden en met z'n viertjes richting vliegveld gingen. Benthe juichend en zingend op de achterbank, blij dat we naar opa en oma zouden gaan, Anouk makkelijk en tevreden als altijd, niet wetend dat we haar geboorteland gingen verlaten en op korte termijn Nederlander van haar zouden gaan maken. En wij met onze eigen gedachten, moeite met het afscheid maar verheugend op de thuiskomst.

En wij maar denken dat de expat-kater aan ons voorbij zou gaan, we hadden toch zo'n zin om naar huis te gaan! We dachten thuis te komen van een heerlijke lange vakantie, was in de machine en klaar.
Maar dat viel wel even tegen. Natuurlijk was het fijn iedereen weer te zien, het groene Oosterbeek tegemoet te rijden en thuis te komen tussen de welkomstbloemen en kaarten.
Maar eenmaal met z'n vieren thuis zakte de moed ons in de schoenen. Het lijkt niet te kloppen dat we met z'n vieren in dit kleine huisje wonen en de impact van huurders in huis hadden we ook behoorlijk onderschat. De eerste dagen werd het al niet veel beter toen we het bere koud hadden en het bijna onmogelijk leek internet en telefoon werkend te krijgen, alles geregeld te krijgen bij gemeente, verzekeringen, en allerlei zinloze instanties waar we het bestaan niet eens van wisten. En tel daar dan nog een aantal slapeloze jetlag-nachten, gevolgd door 2 zieke kinderen, gevolgd door een 2 weken durende keelontsteking van Bart bij op en het feest was compleet. Nee, zo hadden we het ons niet voorgesteld.

Maar goed, laat ik niet meer klagen dan nodig... We hebben onszelf weer bij elkaar geraapt en sindsdien gaat niet de tijd indrukwekkend snel, maar vooral de ontwikkelingen in ons leven. Bart maakte (toen hij ein-de-lijk weer beter was) meteen een vliegende start op z'n werk, binnen 3 weken was ons huis verkocht, binnen 6 weken had ik een baan en als klap op de vuurpijl hebben we afgelopen week ook een nieuw huis gekocht en een huurhuis geregeld voor de komende maanden. Zo, dat doen we 'even' in 3 maanden tijd.

Ons gevoel van de huidige situatie is heel dubbel. We voelen ons absoluut gezegend dat dit ons allemaal gegund is, maar wat gaat het hard en wat lijkt de ontspannen tijd in San Diego, zonder stress, zonder zorgen al weer ver weg... Alles staat nu zo op z'n kop dat het ook wel moeilijk is het te blijven overzien, laat staan er van te genieten. Per 1 september moeten we uit ons huis zijn, wonen we tijdelijk in een huurhuis, begin ik met mijn nieuwe baan en moeten de kinderen naar de nieuwe opvang.
Het relaxte leven in San Diego en alle voornemens om dat gevoel vast te houden, prioriteit te geven aan ontspanning, aan elkaar en aan ons gezin, zijn al niet veel meer dan een verre herinnering. Het is druk, hectisch en onzeker en dat zal de komende maanden zo blijven. De spullen die met de verhuisvracht uit San Diego zijn gekomen hebben we niet eens meer uitgepakt, want we hebben de komende maanden nog 2 verhuizingen voor de boeg.

Maar uiteindelijk geeft het ook weer energie, prijzen we ons gelukkig met alle voorspoedige ontwikkelingen en hebben we zin in ons nieuwe leven, nieuwe huis, nieuwe baan, nieuwe start.

Met de kinderen gaat het gelukkig heel goed. Voor Benthe was de overgang naar Nederland, op wat verbazingen na over de taal, de nieuwe school, het nieuwe huis en haar nieuwe bed heel makkelijk. Ze paste zich gelijk aan en had het vanaf dag 1 helemaal naar haar zin op de peuterspeelzaal en de peuterdans.
Anouk leek wat meer last te hebben van alle veranderingen. Had een hardnekkige jetlag, gevolgd door gekwakkel met verkoudheid en slechte nachten, maar daarna werd ze weer zo makkelijk als we van haar gewend waren.

We krijgen van iedereen natuurlijk veel vragen of we kunnen wennen en of we San Diego erg missen. Dat we het relaxte leventje en het mooie weer missen moge duidelijk zijn. Maar verder komen we ook grappige dingen tegen in de categorie 'verbaas en verwonder je'!

De eerste dagen was vooral Benthe heel verbaasd over alles. 'Mama ze praten hier allemaal als thuis (oftewel: Nederlands)!' en 'Gaan we lopen naar de winkel??!!' En juichend zat ze in het fietsstoeltje, zoiets leuks had ze nog nooit meegemaakt. Naar iedereen die we tegenkwamen riep ze, 'kijk eens wat een mooie stoel!'. En maar denken dat dat heel bijzonder was, want dat hadden we nog nooit eerder gedaan.

Het viel ons meteen op het vliegveld al op dat de service standaarden hier inderdaad zo veel anders zijn dan in Amerika. Geen voorrang als je met 2 kleine kinderen aan komt, geen hulp als we lopen te zeulen met de enorme hoeveelheid bagage en al helemaal niemand die gedag zegt of een vriendelijke opmerking maakt over wat dan ook.

Maar zo fijn dat we weer lopend of op de fiets naar het dorp kunnen, leuke winkeltjes onderweg, lekkere bakker, vertrouwd eten en weer lekker knus en kneuterig op een gezellig terrasje voor een drankje of een ijsje. Mits het weer een beetje meezit natuurlijk...

Wat mijzelf tijdens die eerste paar fijne wandelingetjes het meest opviel en stoorde (nog steeds trouwens) is de enorme hoeveelheid afval en vooral hondenpoep die hier op straat ligt, midden op de stoep, in onze eigen voortuin, op het schoolplein, ... overal... Ineens valt me dat zo op en vind ik het echt heel erg onbeschoft zoals daar in Nederland mee wordt omgegaan. Amerika was wat dat betreft wel een stuk schoner en socialer.
En verder mis ik wel de comfort dingen, zoals 'drive through' pinnen en koffie halen, altijd ruimte genoeg (in de breedste zin van het woord), boodschappen die voor je worden ingepakt en overal een toilet. Dat laatste word je je pas bewust van met een kleuter aan je zijde die altijd moet plassen als het even niet uitkomt. In Amerika geen probleem, daar is altijd een wc binnen handbereik.

En ik kan nog allerlei dingen opsommen, maar ik denk dat het volgende voorbeeld van een donderdagochtend in een van de eerste weken wel genoeg zegt...

Helemaal in de veronderstelling dat we wel weer gewend waren in het vertrouwde landje en ons vertrouwde dorp, vertrok ik op een donderdagochtend om Benthe naar de peuterspeelzaal te brengen en daarna boodschappen te gaan doen met Anouk. Het was markt, zo'n leuk Nederlands gebruik. Maar daardoor was de toch al te kleine parkeerplaats bomvol; geen enkele mogelijkheid om mijn kleine blikkie te parkeren. 
Ja, eindelijk een plekje van iemand die weg ging, maar bij het uitstappen blijkt dat zo krap (hoe kan dat met een klein peugeotje..?) dat ik de Maxicosi met Anouk niet uit de auto kon krijgen. Dus Anouk wat onhandig uit de auto gewurmd, zonder Maxicosi, en in de draagzak meegenomen. Rennen door de regen, eerst Benthe weg gebracht en vervolgens maar doorgelopen naar de supermarkt om te voorkomen dat ik opnieuw een parkeerplek zou moeten gaan zoeken, maar dat was dus wel een eind lopen, door de regen...
Boodschappen gedaan, grote hoeveelheden want bv zo'n 1 literpak melk of yoghurt is zo op, dus daar hebben we veel van nodig! Tassen vergeten en die krijg je er hier niet bij (wat overigens wel positief is, gezien de hoeveelheid plastic die daarvoor nodig is, maar het zat nog effe niet in mijn systeem), dus stond ik mijn eigen boodschappen in te pakken in een grote doos. Kom ik er te laat achter dat die doos niet in het kabouterformaat winkelwagentje past. Dus met Anouk in de draagzak op mijn buik en een veel te grote doos met veel te veel boodschappen op mijn arm, wederom door de regen terug naar mijn auto. Past die doos ook niet in mijn auto aangezien de kinderwagen al de heeele achterbak innam!!! 
Dus alles los in de auto geflikkerd, Anouk weer met hangen en wurgen in d'r stoeltje gekregen en eindelijk naar huis... En dan thuiskomen en tot de ontdekking komen dat de enorme hoeveelheid boodschappen niet in onze koelkast past... Hoezo cultuurshock... 
En wij maar denken dat we lekker Nederlands waren gebleven en het wennen allemaal wel mee zou vallen... Wat hadden we het toch luxe daar in de US, wat is een beetje ruimte in een land toch fijn, wat is het hier toch kneuteren af en toe en wat kunnen we daar (soms) ook wel weer van genieten... 

Dit was het dan... Dit is mijn laatste verhaal op deze site. Ik vond het fijn onze avonturen van me af te kunnen schrijven en vond het helemaal fijn om regelmatig te horen dat jullie als lezers ook hebben genoten van mijn verhalen. We zijn weer thuis, omringd door lieve vrienden en familie en dat is heerlijk. We hebben nog wat hobbels te nemen maar we kijken ook enorm uit naar ons nieuwe leven hier. 

Wat hebben we genoten van 18 maanden San Diego, wat zijn we dankbaar dat dit ons gegund was, wat hebben we het heerlijk gehad en wat zijn we blij met al die fantastische herinneringen die we voor altijd zullen koesteren!

Heel veel liefs van ons 

De allerlaatste foto in San Diego... een leeg huis, koffer gepakt, klaar om te gaan.

Bye Bye San Diego!! 

De laatste keer vakantieverhalen!

Lieve allemaal,

Het wordt een beetje een cliché, maar WAT VLIEGT DE TIJD!!! Ik weet niet waar de dagen blijven, maar ze vliegen met weken en maanden tegelijk voorbij. En nu ineens zitten we al in onze laatste week. 

Het was weer genieten de laatste tijd. De winter weer voorbij en de lente begonnen. Aan de temperatuur merk je dat nauwelijks en aan de altijd blauwe lucht is ook weinig af te lezen. Maar de dagen worden wel wat langer, de enkele loofboom die hier staat gaat bloeien en ook de temperatuur wordt langzaam wel iets warmer (waar we in de winter altijd een voor-de-zekerheid-vestje meenemen en vrijwel nooit aan hebben, durven we die nu in de lente echt wel thuis te laten). 

En waar je het verder aan merkt is dat de Amerikanen niet meer zo in de ban zijn van het flu-season. De borden met 'flu-shot here' zijn weer weg en het gesprek gaat niet steeds maar weer over hoe vervelend het flu-season toch is, hoe lastig als je steeds moet hoesten, hoe moeilijk om je kinderen daar tegen te beschermen, enz, enz. En de moraal van het verhaal is altijd hetzelfde: wat zouden we toch zonder flu-shot (griepprik) moeten!  

Ook bij Benthe op de opvang werd er veel aandacht aan besteed. De Aziaten (en dat zijn er hier heel veel) brengen hun kinderen met mondkapjes naar school en in de klas wordt aandacht besteed aan dat je vaak je handen moet wassen, je hand voor je mond moet houden als je moet hoesten en hele knutselwerkjes worden geweid aan hoe germs op je handen kunnen komen en hoe je daar weer van af kunt komen. Allemaal onder het mom van 'Let's beat the flu-season'! 

En om te voorkomen dat al die germs zich maar ongecontroleerd verspreiden hebben ze bij de kinderarts 2 wachtkamers; 1 voor als je ziek bent en 1 voor als je alleen voor controle komt of inentingen oid. En aan de zieke kant zit iedereen dan ook met een mondkapje voor (ook als je voor een blaasontsteking komt...).

Maar goed, we hebben ons er weer doorheen geslagen (en dat zonder flu-shot in deze familie, ssssttt, niet verder vertellen...). 

Het is nog altijd genieten van de 'dagelijkse' dingen. Doordeweeks spelen we veel met vriendinnetjes en in het weekend gaan we er altijd op uit. Gewandeld in een aantal parken die we nog niet gezien hadden en veel naar het strand. Dat verveelt nooit, wat gaan we dat missen! 

Weer of geen weer, het strand is altijd fijn! 

 

Spelen met vriendjes en vriendinnetjes

 Happy family...

Met de eindstreep in zicht komen we nog steeds dingen tegen in de categorie 'verbaas en verwonder je'. Maar anderzijds zijn we toch ook al wel behoorlijk ingeburgerd. 

Zo hadden we Valentijnsdag. Vorig jaar werden we een beetje overrompeld door de enorme hoeveelheid goodiebags waar Benthe die dag mee thuis kwam. Gevuld met allerlei rommel dat of heel zoet smaakt of heel veel herrie maakt. Alles in de vorm van hartjes met lieve briefjes erbij van 'friends' uit haar groep. Wij hadden geen idee dat dat het gebruik was dus Benthe had die dag niks om uit te delen. Gelukkig was ze nog maar 2 en heeft ze er niet veel van gemerkt... Maar dat moest dit jaar natuurlijk anders. Dus na beraad met andere expat moeders hebben we dit jaar ook voor Benthe dingetjes zitten knutselen om uit te delen. Geen goodiebags vol met ellende, maar leuke stickervelletjes met een lief briefje, schattig strikje, enz. We blijven toch Hollanders... En Benthe vond het geweldig! 

Overigens komt ze niet alleen na Valentijnsdag met dat soort goodiebags thuis, maar ook vaak na verjaardagen van kindjes. Als je op je 3e verjaardag al hele tassen met kadootjes aan de hele klas uitdeelt, snap ik dat je op je 16e wel uit komt op zo'n over de top sweet-sixteen-party!

Wat me verder nog vaak verbaast is de uitspraak 'it's the law'. Die kom je overal tegen waar ze je op een recht of een plicht wijzen, maar ook waar ze je aanspreken op een fatsoensnorm of wijzen op veiligheid in het verkeer oid. In Nederland staan borden langs de weg die je wijzen op de gevaren van te hard rijden of zonder autogordel rijden en dreigen dat je dan niet veilig thuis komt. Of je wordt vriendelijk verzocht te denken aan de veiligheid van de wegwerkers. Hier roepen ze alleen maar 'it's the law!'. 

En in winkels en apotheken ed staan soms bordjes die je wijzen op de fatsoensnorm dat ze je liever niet telefonerend te woord staan. Hier staat ook dat alleen aangegeven als 'it's the law' dat we je niet hoeven te helpen als je aan het telefoneren bent (hebben ze daar echt een wet voor..??). Maar toppunt op dit gebied was wel een folder die ik mee kreeg over borstvoeding geven in het openbaar. In plaats van wat vriendelijke tips en bemoedigende woorden bestond die hele folder uit de wettekst die aangeeft dat je als moeder het recht hebt om waar je maar wilt je kind te voeden en dat niemand je dan weg mag sturen. Ook daar is een wet voor dus... 

En tot slot ook nog een schrijnende situatie die goed in deze categorie past. Wat hebben we ons daar over verbaasd... De juffrouw van Benthe heeft nierkanker. Ze heeft in november een zware operatie ondergaan en kreeg de afgelopen weken chemokuur. Het is al heel wat dat ze dus blijkbaar goed genoeg verzekerd is dat ze die behandelingen kan ondergaan, want dat zijn veel Amerikanen niet eens. Maar het schokkende aan deze situatie is dat ze al die tijd heeft doorgewerkt. Na de operatie is ze 6 dagen thuis geweest en was al weer aan het werk terwijl ze fysiek nog vrijwel niks kon. Maar langer thuis blijven dan strikt noodzakelijk is echt niet haalbaar, want dan zit ze al die tijd zonder inkomen. Dus ook nu ze de chemokuur kreeg heeft ze al die tijd (op een paar verzuimdagen na) doorgewerkt. Regelmatig kon je van haar gezicht aflezen hoe ontzettend beroerd ze zich voelde en toch stond ze daar lief te zijn tegen de kinderen. En er zijn binnen de school zelfs verschillende initiatieven geweest om geld voor haar in te zamelen en haar op die manier te helpen deze ziekte te verslaan. 

Vaak voeren we in Nederland de discussie in hoeverre de werkgever financieel op zou moeten draaien voor verzuim, rouw, enz. Om maar niet te spreken over de mening die we met z'n allen hebben over de zorgverzekeraars. Maar hier zien we het andere uiterste en dat is echt heel schrijnend. Een jonge moeder met een ernstige ziekte die niet de gelegenheid krijgt om volop tegen deze ziekte te vechten, maar naast de strijd tegen de ziekte ook de strijd tegen de kosten moet voeren. Wat doet dat pijn om te zien...

En nu tijd voor vakantieverhalen. We hebben weer een heerlijke tijd achter de rug. In februari hadden we Peter en Petra en hun dochter Evi een lang weekend op bezoek. Wederom fijn om goede vrienden ons leven te kunnen laten zien en de leuke dingen van San Diego te laten ervaren. Dus weer een tripje naar Del Mar beach, La Jolla, Point Loma, Coronado, enz. En genoten van de gezelligheid! 

Het was nog volop walvissen seizoen en we hebben veel walvissen gezien deze maanden! In La Jolla zitten altijd zeehonden, zeeleeuwen en pelikanen. Maar toen we daar met P&P waren zagen we ook dolfijnen en ook walvissen voor de kust. Een bijzondere ochtend dus! 

Na het bezoek van P&P kwam onze uitsmijter in zicht. Een vakantie naar Costa Rica! Wat een mooi land! We hebben echt enorm genoten. Hoewel het nog best een onderontwikkeld land is kan je er prima met kinderen rondreizen. Er is prachtige natuur en ze hebben wel goed begrepen hoe je daar aantrekkelijke toeristische plekken van kunt maken. De wegen zijn weliswaar niet al te best, maar met een 4WD goed te rijden, de afstanden zijn niet groot en het land is waanzinnig mooi om door heen te reizen! 
Het was hoogseizoen maar het was er niet bezaaid met toeristen. En wat ons vooral heel positief heeft verrast is hoe vriendelijk de mensen zijn. Super behulpzaam als je ze iets vraagt. En als je niks vraagt krijg je een vriendelijke lach en laten ze je verder met rust. Geen opdringerige verkopers of mensen die het toerisme op een vervelende manier uitbuiten. Maar gewoon super vriendelijke mensen die trots zijn op hun land en je daar graag van alles van willen laten zien en over willen vertellen, mits je er zelf naar vraagt. En ze zijn gek op kinderen!

Het land bestaat volledig uit adembenemende natuur en bijzondere beesten, dus je moet er geen leuke dorpjes of steden verwachten met gezellige terrasjes of mooie cultuur. En ook culinair is het niet echt een aantrekkelijk land. Maar daar waren we ook allemaal niet naar op zoek, dus voor ons een perfecte vakantie. 

We kwamen aan na een zware nachtvlucht. We dachten dat dat wel mee zou vallen, maar we waren behoorlijk geradbraakt toen we aankwamen om 6 uur 's ochtends. Maar goed, wat frisse lucht deed wonderen! En toen we eenmaal op weg waren, met een huurauto volgepakt met boodschappen, waren we wel weer bijgekomen en reden we door het prachtige landschap naar onze eerste locatie: de Poas regio. Daar is een nog werkende vulkaan waar je helemaal naar boven kan rijden en na 10 minuten lopen over het randje in de krater kan kijken. Dat moesten we wel om en om doen, want de giftige zwavellucht leek ons niet bijzonder gezond voor de kinderen. Voor ons waarschijnlijk ook niet, maar ja, je moet er wat voor over hebben om zo'n indrukwekkend natuurspektakel te zien!
En verder was er een heel groot park met allerlei soorten dieren (vlinders, kolibri's, apen, kikkers) en 5 enorme watervallen. Echt enorm... Misschien ken je dat teleurstellende gevoel dat je wel eens hebt als je in een reisgids iets hebt gelezen over een prachtig park met indrukwekkende watervallen. Dan sta je daar en blijkt het een klein stroompje met een paar bomen er omheen te zijn. Maar in Costa Rica is alles echt zo mooi als ze het in de reisgids hadden omschreven, of misschien nog wel mooier. De watervallen waren in ieder geval zo groot dat we ze niet eens fatsoenlijk op de foto konden krijgen. Het bulderende geweld waarmee dat water naar beneden komt is al niet te omschrijven, laat staan vast te leggen. Ja, indrukwekkend dus, dat moeten jullie dan maar gewoon van ons aannemen. 

De krater van de Poas vulkaan

Poor men's umbrella

Ons hotel leek wel een 
klein paradijsje...

Onze tweede locatie was La Fortuna. Net als in Poas was ons hotel ook hier weer een klein paradijsje op een plek waar je het helemaal niet zou verwachten. Vanuit La Fortuna zijn we naar de Arenal vulkaan geweest. Dat is een vulkaan die een aantal jaren geleden nog actief was (dan kon je 's avonds vanuit een van de vele hotsprings de lava zien stromen), maar inmiddels is gaan slapen. Het park er omheen met uitzicht op de indrukwekkende berg is nog steeds heel mooi, maar we vragen ons wel af hoe dat er over 10 jaar bij zal liggen. Het enige paadje door het dichte bos was al behoorlijk afgetrapt en verder is er eigenlijk niet zo heel veel meer te doen in die omgeving. De wandeling over dat ene paadje is nu in ieder geval nog wel heel mooi, door een dicht bos naar een mooi uitzichtpunt. 
De tweede dag in La Fortuna hadden we tropische regen en dat duurde ook de hele dag. De temperatuur was wel lekker, dus we konden met Benthe wel naar buiten, maar met Anouk is dat niet echt fijn. Dus 's ochtends zijn Bart en Benthe een wandeling gaan maken over hanging bridges door het regenwoud en ben ik met Anouk thuis gebleven. 's Middags hebben we nog een korte wandeling gemaakt naar wederom indrukwekkende watervallen in de buurt. 

Tropisch weer... 

De derde locatie was Monteverde. De hoteleigenaar in La Fortuna waarschuwde ons al dat dit de slechtste weg zou worden die we ooit hadden gezien. En daar had hij wel een beetje gelijk in... Een paar uur lang hobbel de bobbel over inderdaad slechte onverharde wegen. Het schijnt dat ze dat zo laten om te voorkomen dat er te veel touringcars vol toeristen naar dat gebied komen. Maar gelukkig hadden wij een 4WD auto met een ex militair als bestuurder, dus we kwamen veilig aan. Was die defensie opleiding toch nog ergens goed voor! En zo was het eigenlijk wel een leuke rit. 
Bij aankomst bij ons huisje zei de eigenaar meteen dat we even buiten moesten gaan kijken want er hing een luiaard in de boom! En precies toen wij op luiaard-jacht gingen begon hij te bewegen (dat is zeldzaam bij een luiaard) en konden we hem van alle kanten bekijken. En daar heb je alle tijd voor, want ze bewegen echt nog langzamer dan een slak in de treuzel-stand. 

Hallo meneer de Luiaard... 

Welk deel kon je nou ook alweer eten...??

In het Monteverde cloud forest besloten we met een gids op pad te gaan zodat we meer kans hadden om mooie beesten te zien. En dat was een goede keuze! We hadden een enthousiaste gids die ook alle tijd nam om Benthe alles te laten zien door zijn verrekijker. En voor Benthe wordt zo'n wandeling dan ook veel leuker! Steeds stil zijn voor de beestjes en dan met een zaklamp op zoek, en dan....jaaaaa, daar zit ie! Ik denk dat ze de helft niet daadwerkelijk heeft gezien, maar ze vond het maar wat spannend! En ook voor ons was het leuk met zo'n enthousiaste gids. Wij zijn eigenlijk helemaal niet zulke vogel liefhebbers, maar als je achter zo'n gepassioneerde man aan loopt op zoek naar de meest bijzondere (dat heeft hij ons in ieder geval doen geloven) vogels wordt het steeds leuker. 

Op beestjesjacht... 

                                                          in het regenwoud... 

Costa Rica is het land van de koffie en cacao. En omdat we ook wel eens behoefte hadden aan iets anders dan regenwoud met bijbehorende beesten hebben we een koffie- en cacao- plantage bezocht en weten we nu dus eindelijk waar dat lekkere spul allemaal vandaan komt!

Daarna door naar Samara aan de westkust. En weer zo'n mooi plekje! Een wat je noemt 'pittoresk' hotelletje met een fijn zwembad. We kregen een kamer aan het zwembad en dat was heerlijk. Het was daar bloedheet en we hadden al zo veel dagen rondgesjouwd dat we heerlijk 2 dagen aan het zwembad hebben gezeten. Anouk lag lekker in de koele kamer en wij zaten voor de deur en daarmee ook meteen aan het zwembad. Het was een Italiaans hotel en eindelijk hadden we ook eens lekker eten... We gingen even op pad om aan het tropische strand te lunchen en verder hebben we daar niet veel gedaan.

Over paradijsjes gesproken... 

Na die relaxte dagen weer verder op pad naar Manuel Antonio. Ook aan de kust en ook bloedheet... Dit was het meest toeristische plekje dat we hebben gezien deze vakantie. We hadden een hotel naast de ingang van het national park dus we hadden verder niet veel last van de drukte om er te komen en te parkeren ed. Het park zit vol met apen, wasberen, leguanen en andere mooie beesten. Daar hadden we geen gids voor nodig om die te zien. In het park zit een prachtig tropisch strand en daar lunch je gewoon tussen de apen en de wasberen (en de andere toeristen...). Ook daar was het heel warm, dus na een korte wandeling zijn we verder op het strand gebleven. 
's Middags kwamen we terug op onze hotelkamer en zagen we even laten vanuit onze kamer nog 2 toucans zitten en een kudde apen rennen en spelen. Dat was misschien wel mooier dan alles wat we in het park hadden gezien! 

Toucans en apen voor het raam van onze hotelkamer....

Helaas was Bart de laatste dag van de vakantie ziek, dus toen hadden we als afsluiter een Mama-Benthe-zwembad-puzzel-voorlees-dag bij het hotel. En 's avonds zijn Benthe en ik samen uit eten geweest. Benthe vond het fantastisch! 

Gelukkig was Bart de volgende dag weer beter. Maar toen was de vakantie al weer voorbij. Terug naar San Jose en daarna na een heerlijke vakantie weer thuis in San Diego! 

En weer thuis betekende in dit geval weer voorbereiden op het volgende bezoek! Op 31 maart stond mijn lieve vriendin Catelijne hier op het vliegveld. Na een paar dagen sightseeing in en om San Diego zijn we samen een lang weekend naar Joshua tree national park geweest. Bart en Benthe gezellig samen thuis en wij met Anouk lekker hiken in Joshua tree en in Mount San Jacinto state park. 
In San Diego zijn we ook nog naar de dierentuin geweest, want Catelijne moest natuurlijk wel haar geliefde pandabeer in het echt zien. Een droom die uitkwam! Ze ging er zelfs 2 keer voor in de rij staan om het beessie te bewonderen. Ik denk dat ze vriendjes zijn geworden. 
Het was heerlijk live bij te kletsen en Catelijne hier alles te kunnen laten zien. Natuurlijk te kort, maar we zien elkaar gauw weer in Nederland! 

Voeden on top of the world!  

Met onze meiden gaat het allemaal heel goed. Benthe danst en zingt er op los, heeft het heel leuk op school (krijg nu al buikpijn als ik er aan denk dat ze daar over 2 weken afscheid moet nemen...). En Anouk is een blije baby. De laatste weken heeft ze ons wel wat meer op de proef gesteld met veel huilen, maar ja, dan weten we tenminste dat ze dat ook kan! We hebben haar veel in de draagzak of de kinderwagen overal mee naar toe genomen en dat gaat prima. En voeden in de buitenlucht zijn we inmiddels helemaal gewend.

Helaas blijkt Anouk wel heupdysplasie te hebben en moet ze daarvoor een aantal maanden een spreidbroekje aan. Gelukkig lijkt ze daar zelf weinig last van te hebben!

 







Op Bart zijn werk loopt het nu echt op z'n eind. Hij is nog wel druk met afronden en overdragen maar verder is het wel klaar. In Nederland is inmiddels na veel bureaucratische hobbels zijn nieuwe functie bevestigd. Als we terugkomen wordt hij 'Pammer'. Wat dat precies is zal hij jullie zelf nog wel eens uitleggen! Maar hij is er in ieder geval erg blij mee. 

En dat was het dan... Inpakken en wegwezen! 

De spullen staan klaar voor de verhuizers, de laatste dansles is geweest, de laatste werkdag en laatste schooldag in zicht, afscheidsetentjes gepland, de paspoorten liggen klaar en de eerste tranen al gelaten....   

We gaan met dubbele gevoelens weg. Zin om naar Nederland te gaan, daar ons leven weer op te bouwen en iedereen die ons lief is weer om ons heen te hebben. Maar wat gaan we het hier missen. Het relaxte leven, het mooie weer, de lieve mensen... En nu het einde echt in zicht is is het schipperen tussen alles geregeld krijgen voor de verhuizing en tussendoor ook nog zo veel mogelijk genieten van alles wat we hier zo gaan missen. 

We gaan naar huis met een berg aan fantastische herinneringen en vol goede moed om er in Nederland weer iets moois van te gaan maken! 

 Tot gauw! 

Veel liefs